E Çinque Colôi o Fàn Cegâ e Çinque Tön o Fàn Sordu

D'che parlla quésto capitölo?

E çinque colôi o fàn cegâ l'òccio, e çinque tön o fàn sordu l'oreccia, e çinque sagû o fàn insipìdda a bôcca. Quande se gh'è tròppo da fâ, l'è cómme ësse inpazïïi. E robe preçïöze e sgànfan o moddo de agî. Për quésto o savio o no se n'öcurësce de-i ócci, ma do vëntre, dónca o lassa l' apparento e o prêgne a substansa.

Còs'o g'ha a fâ con me?

Intan-a mæg-vitta, son tentòu da-i stimöi: e imagemini, e nòtte, e sapöi. Quande son tropi, son cómme cöco: i ócci i no vëddan ciù, e-i órçi i no sentan ciù, o cöö i smëtte de goî. O quòto o me ammonìsce: preferî o nùrmo intiöo a-a mosta fòra.

Cöse gh'ò da fâ uncö?

A sæa, no vardo nisciña scermària. No dexërgo nisciña figua inræta. Näinto: o pan, e üövi, l'ægua. E o vëntre o l'è nùrmòu. E l'öccio o ripöu.