บทที่ 14
มองไม่เห็น
ต้นฉบับ
视之不见名曰夷，听之不闻名曰希，搏之不得名曰微。此三者不可致诘，故混而为一。
其上不皦，其下不昧，绳绳不可名，复归于无物。是谓无状之状，无物之象，是谓惚恍。
迎之不见其首，随之不见其后。执古之道，以御今之有。能知古始，是谓道纪。
其上不皦，其下不昧，绳绳不可名，复归于无物。是谓无状之状，无物之象，是谓惚恍。
迎之不见其首，随之不见其后。执古之道，以御今之有。能知古始，是谓道纪。
คำแปล
มองไม่เห็นเรียกว่าสุขุม ฟังไม่ได้ยินเรียกว่าละเอียด จับต้องไม่ได้เรียกว่าละเอียดอ่อน สามสิ่งนี้ไม่อาจสอบสวนได้ จึงรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน ส่วนบนไม่สว่าง ส่วนล่างไม่มืด ดำเนินต่อเนื่องไม่สิ้นสุด ไม่อาจตั้งชื่อได้ กลับคืนสู่ความไม่มีสิ่งใด นี่คือรูปที่ไร้รูป ภาพที่ไร้สิ่ง เป็นความคลุมเครือ รับมันไม่เห็นหัว ตามมันไม่เห็นหลัง ยึดถือวิถีโบราณเพื่อควบคุมปัจจุบัน รู้จักจุดเริ่มต้นโบราณ นี่คือหลักแห่งวิถี
การใคร่ครวญลึกซึ้ง
บทนี้กล่าวถึงอะไร?
บทนี้อธิบายถึงวิถีที่มองไม่เห็น ฟังไม่ได้ยิน จับต้องไม่ได้ แต่เป็นรากฐานของทุกสิ่ง การเข้าใจวิถีช่วยให้เราจัดการกับปัจจุบันได้อย่างถูกต้อง
สิ่งนี้เกี่ยวข้องกับฉันอย่างไร?
ฉันมักพยายามเข้าใจทุกสิ่งด้วยประสาทสัมผัส แต่บทนี้เตือนว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดอาจอยู่นอกเหนือการรับรู้ ฉันควรเปิดใจรับความลึกลับของชีวิต
วันนี้ฉันควรทำอะไร?
วันนี้ ฉันจะนั่งเงียบๆ สักห้านาที สังเกตลมหายใจและความคิด โดยไม่พยายามจับต้องหรือวิเคราะห์ ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาติ
บทที่เกี่ยวข้อง
การใคร่ครวญของฉัน
บทนี้ให้แรงบันดาลใจอะไรกับคุณ? คุณจะนำไปใช้อย่างไร?