บทที่ 4
ความว่างที่ไหลริน
ต้นฉบับ
道冲，而用之或不盈。渊兮，似万物之宗。
挫其锐，解其纷，和其光，同其尘。湛兮，似或存。
吾不知谁之子，象帝之先。
挫其锐，解其纷，和其光，同其尘。湛兮，似或存。
吾不知谁之子，象帝之先。
คำแปล
เต๋านั้นว่างเปล่า แต่เมื่อใช้ก็ไม่รู้จักเต็ม ลึกล้ำดั่งบ่อเกิดแห่งสรรพสิ่ง มันทื่อคมของมัน คลายความยุ่งเหยิง สงบแสงของมัน กลมกลืนกับธุลี ธารน้ำใส ราวกับดำรงอยู่ เราไม่รู้ว่ามันเกิดจากใคร ปรากฏอยู่ก่อนพระผู้สร้าง
การใคร่ครวญลึกซึ้ง
บทนี้กล่าวถึงอะไร?
บทนี้กล่าวถึงเต๋าว่าเป็นความว่างที่ไร้ขอบเขต แต่กลับเป็นแหล่งกำเนิดของทุกสิ่ง มันไม่แสดงตัวเด่นชัด แต่แทรกซึมอยู่ในความเรียบง่ายและความสงบ
สิ่งนี้เกี่ยวข้องกับฉันอย่างไร?
ชีวิตของฉันมักเต็มไปด้วยความต้องการและความเร่งรีบ เต๋าสอนให้ฉันหาความว่างภายใน ปล่อยวางความคมกริบของอัตตา และยอมรับความธรรมดาเพื่อพบความสงบที่แท้จริง
วันนี้ฉันควรทำอะไร?
วันนี้ฉันจะนั่งเงียบๆ สักห้านาที ปล่อยให้ความคิดคลายตัว สังเกตความว่างที่อยู่รอบตัว โดยไม่พยายามเติมเต็มมัน
บทที่เกี่ยวข้อง
การใคร่ครวญของฉัน
บทนี้ให้แรงบันดาลใจอะไรกับคุณ? คุณจะนำไปใช้อย่างไร?