บทที่ 67

สามสมบัติ

天下皆谓我道大,似不肖。夫唯大,故似不肖。若肖,久矣其细也夫!
我有三宝,持而保之:一曰慈,二曰俭,三曰不敢为天下先。
慈故能勇,俭故能广,不敢为天下先故能成器长。
今舍慈且勇,舍俭且广,舍后且先,死矣!夫慈,以战则胜,以守则固。天将救之,以慈卫之。
ทั้งหลายทั้งปวงกล่าวว่าทางของเรานั้นใหญ่ ดูไม่เหมือนสิ่งใด เพราะมันใหญ่จึงไม่เหมือนสิ่งใด หากมันเหมือนสิ่งใด มันก็คงจะเล็กน้อยไปนานแล้ว
เรามีสมบัติสามประการ ยึดถือและรักษาไว้ ประการแรกคือเมตตา ประการที่สองคือมัธยัสถ์ ประการที่สามคือไม่กล้าเป็นที่หนึ่งในใต้ฟ้า
ด้วยเมตตาจึงกล้าหาญ ด้วยมัธยัสถ์จึงกว้างขวาง ด้วยการไม่กล้าเป็นที่หนึ่งจึงเป็นนายของสรรพสิ่ง
บัดนี้หากละเมตตาแต่แสวงหาความกล้า ละมัธยัสถ์แต่แสวงหาความกว้างขวาง ละการตามหลังแต่แสวงหาความเป็นที่หนึ่ง ย่อมถึงความตาย
ด้วยเมตตา เมื่อรบก็ชนะ เมื่อรักษาก็มั่นคง ฟ้าจะช่วยผู้ใด ก็ด้วยเมตตาคุ้มครอง

การใคร่ครวญลึกซึ้ง

บทนี้กล่าวถึงอะไร?

บทนี้กล่าวถึงสมบัติสามประการของชีวิตที่แท้จริง คือ เมตตา ความมัธยัสถ์ และการไม่แข่งขันแย่งชิงเป็นที่หนึ่ง สมบัติเหล่านี้เป็นรากฐานของความเข้มแข็งและความยั่งยืน

สิ่งนี้เกี่ยวข้องกับฉันอย่างไร?

ในชีวิตประจำวัน เรามักถูกสอนให้กล้า ก้าวหน้า และเป็นที่หนึ่ง แต่บทนี้เตือนว่าความเมตตาต่อตนเองและผู้อื่น การรู้จักพอ และการถ่อมตนต่างหากที่นำมาซึ่งความแข็งแกร่งที่แท้จริง

วันนี้ฉันควรทำอะไร?

วันนี้ก่อนตัดสินใจอะไร ให้หยุดถามตัวเองก่อนว่า 'ฉันทำด้วยเมตตา มัธยัสถ์ และไม่ยึดติดกับความเป็นที่หนึ่งหรือไม่' แล้วเลือกทางที่สอดคล้องกับสามสมบัตินี้

บทที่เกี่ยวข้อง

การใคร่ครวญของฉัน

บทนี้ให้แรงบันดาลใจอะไรกับคุณ? คุณจะนำไปใช้อย่างไร?

ถามเหลาจื่อเกี่ยวกับบทนี้ แชทเต็มจอ →