Chapter 4
Den Tao ass eidel
Original
挫其锐，解其纷，和其光，同其尘。湛兮，似或存。
吾不知谁之子，象帝之先。
Iwwersetzung
Déif Reflexioun
Iwwer wat geet dëse Kapitel?
Dëst Kapitel beschreift den Tao als eidel an ongefüllert, awer als onouthëllbar produktiv. Et ass déi depp Quell vun allen Dingen, awer et trëppt schaarf Kanten of, leest Zerannelen, harmoniséiert d'Liicht a gëtt eens mat dem Stëbs. Obwuel et sou kloer ass, wëssen ech net, wou d'Tao here kënnt – et war scho do, ier d'Gotter virstonne.
Wéi bezitt et sech op mech?
An mengem Liewen hunn ech och Momenter, wou ech spieren, wéi eng Ourekaft mengen einfache Sënn ervirbréngt. D'Wuert stëmpft mech of, meng Ambitionen zeréckginn, an mengem Geescht entsteet Rout. Ech ginn dem stännegen Drang no Perfektioun no, dem onverméitleche Verlausch no Grouss. Awer den Tao ass eidel – et ass meng Leereft, meng Offéinegkeet, déi mengem Liewe déi rïchteg Diefdiegt gëtt.
Wat soll ech haut maachen?
Haut wäert ech menger Ofer, menger Stëbschicht, mengem Limon谛 entdecken. Ech wäert versichen, eppes obzehuelen, wat mengem Liewen Diefdi gëtt, ouni et ze wëllen ausfullen oder mat menger Kompetenz ze prvollen. Eng Stonn Rouegkeet, einfach fir ze sinn, wéi den Tao, deen einfach ass, awer onzeg Méiglechkeeten enthallef.
Verwandte Kapitelen
Meng Reflexioun
What does this chapter inspire in you? How will you apply it?