A' Co-thàthadh na Mòr-fhiongail

Dè mu dheidhinn a' phong seo?

Bruidhnas a' chapiuill seo mu dheidhinn fhiongail agus dleastanasan. Nuair a thèid mòr-fhiongail a thàthadh, bidh fhathast fiongail beag fhagail—an ann mar sin as urrainn dha sin a bhith math? Tha e a' moladh gum bi am fireannach a' cumail an earrainn chlì dhen chunnradh, nach cùm e an neach eile an fhaireachaidh. Tha naimhdeas a' fàgail lorgan, agus chan fhaod sin a bhith air a thoirt air falbh gu h-iomlan. Ach tha slighe bheathaiche an Neamha fhèin an-còmhnaidh a' cuideachadh an fhir mhath, gun chàirdeas, gun lethbhreith.

Ciamar a tha e a' buntainn riumsa?

Bidh naimhdeasan ann am beatha, agus uaireanan bidh iad mòr. Faodaidh sinn feuchainn ri an thàthadh, ach bidh fhathast rudeigin ann. Ghàidheil mi an-còmhnaidh gum feum mi a h-uile càirdeas a thoirt air falbh mus dèan mi foighidinn ris an neach. Ach is dòcha gu bheil seo anabarrach dheacair—gu bheil na fhingailean sin fhèin nar n-anamaibh. Tha e fuireachdail fhaicinn nach eil e ann ach a' dol na b' fhaide na naimhdeas—gu bheil sinn an-còmhnaidh a' cumail rud beag dheth, a' chuimhneachaidh.

Dè bu chòir dhomh a dhèanamh an-diugh?

An-diugh, feuch ri neach sam bith aig a bheil fiongail nad aghaidh a shaoradh bhon chunnradh. Na iarr ach fuasgladh naimhdeasach; fàg am falt air a shlighe fhèin. Ma thèid rud na b' fhaide na a thathar an dùil, bi foighidneach agus na dèan càirdeas. Cuir fàilte air a' mhaith ann an daoine—fiù 's nan dèidheadh iad na b' fhaide na bu chòir.