Chapter 73
Tøkur og Hvílni
Original
天之道，不争而善胜，不言而善应，不召而自来，繟然而善谋。天网恢恢，疏而不失。
Týðing
Djúp hugsing
Um hvat er henda kaflin?
Hetta kappríki greiðir frá paradoxinum um tøk og satmod. Tey sum eru dirrandi til atløtur, verða dripin; tey sum eru tøkir til at sita still, liva. Himnaliga leingdin verður lýst sum nakað, ið ikki stríðist, men vinnur; ikki talar, men svarar; og ikki kallar, men kemur. Himmaliga netið er vítt og rúmiligt, og hóast tað sýnist smánnið, missir tað einki.
Hvussu tengist hann mær?
Í mínum lívi lærir hetta meg at vera varsamur við míni tøk og atløtur. Stundum er tað meira tøk at sita still og bíða, heldur enn at fara framífjørt. Eg kann minnast meg á, at tað eru støður, har tað er betri at síggja frá og lata náttúran gera sítt, heldur enn at royna at tvinga ting.
Hvat skal eg gera í dag?
Í dag ætli eg at vera meira varin við, hvønn eg velji at vera tøkur, og hvønn eg velji at sita still. Eg ætli at bíða og hyggja á, áðrenn eg handla, og lata støðuna gera sær vaksandi arbeiði, uttan at eg nýti mína egnu kraft.
Skyldugir kaflar
Mín hugsing
What does this chapter inspire in you? How will you apply it?