Chapter 69

Um herføring

用兵有言:吾不敢为主而为客,不敢进寸而退尺。
是谓行无行,攘无臂,扔无敌,执无兵。
祸莫大于轻敌,轻敌几丧吾宝。故抗兵相加,哀者胜矣。
Tað verður sagt um stríðshættir: Eg dárdi ikki at vera áhugaður, men heldur at ganga í móti; eg dárdi ikki at rykkja fram ein tumarøð, men heldur at vika aftur ein álnarøð. Hetta verður kallað at ganga uttan gongu, at røða uttan arma, at standa móti uttan óvin, at halda uttan vápn. Eingin ulykja er størri enn at undirmeta fiandan; tá ið tú undirmetir fiandan, næstan mønir tú tær tíni dýrbaru gávur. Tí tá herir møtast í orrustu, vinnur sá ið syrgir.

Djúp hugsing

Um hvat er henda kaflin?

Hetta frágreiðingin sigur, at tann sanni stríðsmaðurin ikki leitar eftir atkrevja, men heldur gýtir seg í móti. Hann brúkar ikki vápn, og hann hevur øll fyrireikingar, men læt sum eingin fiendingur er. Tað størsta mein er轻敌 at undirmeta fiandan, tí tá tú ger tað, missur tú tann sanna styrki tín. Tí tá herir møtast, vinnur sá ið syrgir.

Hvussu tengist hann mær?

Hetta mínir meg til, at styrki er ofta í stillferði og í at geva eftir, heller enn í at troða seg á. Tá ið eg undirmini aðrar, so missi eg mína eyðkæmu og gávur. Eg kennist við tann sørgjandi herin, sum vinnur við øðrum hætti enn váðafullu herinum.

Hvat skal eg gera í dag?

Í dag royni eg at geva pláss fyri stillferði. Tá ið eg føli freistingu at troða meg á ella at undermeta aðrar, stoppi eg og geva eftir. Eg siti still og umhugsa mína innara styrki, heller enn at eyðmerkja aðrar.

Skyldugir kaflar

Mín hugsing

What does this chapter inspire in you? How will you apply it?

Ask Laotzu About This Chapter Full chat →