فصل 22

کجی و تمامیت

曲则全,枉则直,洼则盈,敝则新,少则得,多则惑。
是以圣人抱一为天下式。不自见故明,不自是故彰,不自伐故有功,不自矜故长。
夫唯不争,故天下莫能与之争。古之所谓曲则全者,岂虚言哉!诚全而归之。
کجی به تمامیت می‌انجامد، خمیدگی به راستی، پستی به پری، فرسودگی به نویی، کمی به بهره‌مندی، بسیاری به سرگشتگی.
از این رو، فرزانه یکتایی را چونان معیار جهان در آغوش می‌گیرد. خود را نمی‌نماید، پس روشن است؛ خود را درست نمی‌پندارد، پس آشکار است؛ خود را نمی‌ستاید، پس شایسته است؛ خود را نمی‌بالد، پس پایدار.
و چون نمی‌ستیزد، هیچ‌کس در جهان با او نتواند ستیزید. آنچه دیرینان گفتند: «کجی به تمامیت می‌انجامد» مگر سخنی بیهوده است؟ براستی، در تمامیت به او بازمی‌گردد.

تعمق ژرف

این فصل درباره چیست؟

این باب می‌گوید که خمیدگی و فروتنی به کمال می‌رسد، در حالی که خودنمایی و تکبر به شکست می‌انجامد. فرزانه با پذیرش ناتمامی و پرهیز از رقابت، به تمامیت و هماهنگی با داو می‌رسد.

این چه ربطی به من دارد؟

در زندگی روزمره، گاه فکر می‌کنم برای موفقیت باید خود را به رخ بکشم یا بر دیگران غلبه کنم. اما این باب به من یادآوری می‌کند که آرامش و پذیرش نقص‌ها و کاستی‌هایم می‌تواند مرا به آرامش و ثمربخشی بیشتری برساند.

امروز چه باید بکنم؟

امروز، در یک موقعیت چالش‌برانگیز، به جای اصرار بر نظر خود یا رقابت، سکوت می‌کنم و با فروتنی به دیگران گوش می‌دهم.

فصل‌های مرتبط

تعمق من

این فصل چه الهامی به شما می‌دهد؟ چگونه آن را به کار خواهید بست؟

از لائوتسه درباره این فصل بپرس گفتگوی تمام‌صفحه →