บทที่ 20
ความแตกต่างระหว่างฉันกับโลก
ต้นฉบับ
绝学无忧。唯之与阿,相去几何?善之与恶,相去若何?人之所畏,不可不畏。荒兮其未央哉!
众人熙熙,如享太牢,如春登台。我独泊兮其未兆,如婴儿之未孩;累累兮若无所归。
众人皆有余,而我独若遗。我愚人之心也哉!沌沌兮!
俗人昭昭,我独昏昏。俗人察察,我独闷闷。澹兮其若海,飂兮若无止。
众人皆有以,而我独顽且鄙。我独异于人,而贵食母。
众人熙熙,如享太牢,如春登台。我独泊兮其未兆,如婴儿之未孩;累累兮若无所归。
众人皆有余,而我独若遗。我愚人之心也哉!沌沌兮!
俗人昭昭,我独昏昏。俗人察察,我独闷闷。澹兮其若海,飂兮若无止。
众人皆有以,而我独顽且鄙。我独异于人,而贵食母。
คำแปล
ละทิ้งการเรียนรู้ ไม่ต้องกังวล
ความแตกต่างระหว่าง 'ใช่' กับ 'ไม่' นั้นมากเท่าใด?
ความแตกต่างระหว่างดีกับชั่วนั้นเท่าใด?
สิ่งที่คนกลัว เราไม่อาจไม่กลัว
ช่างว่างเปล่า ไม่สิ้นสุด!
ผู้คนมากมายรื่นเริง ราวกับร่วมงานเลี้ยงใหญ่ ราวกับขึ้นชมวิวในฤดูใบไม้ผลิ
ฉันเพียงผู้เดียวสงบนิ่ง ไม่แสดงอาการ เหมือนทารกที่ยังไม่ยิ้ม
เหนื่อยล้า ราวกับไม่มีที่ไป
ผู้คนมีทุกสิ่งเกินพอ ฉันเพียงผู้เดียวเหมือนถูกทอดทิ้ง
ฉันมีจิตใจของคนโง่เขลา สับสนวุ่นวาย!
คนทั่วไปแจ่มชัด ฉันเพียงผู้เดียวมืดมน
คนทั่วไปเฉียบแหลม ฉันเพียงผู้เดียวเงียบงัน
สงบราวกับทะเล พัดพาราวกับลมไม่หยุด
ผู้คนมีความสามารถ ฉันเพียงผู้เดียวซื่อบื้อและต่ำต้อย
ฉันแตกต่างจากผู้อื่น เพราะฉันให้คุณค่ากับการเลี้ยงดูจากแม่
ความแตกต่างระหว่าง 'ใช่' กับ 'ไม่' นั้นมากเท่าใด?
ความแตกต่างระหว่างดีกับชั่วนั้นเท่าใด?
สิ่งที่คนกลัว เราไม่อาจไม่กลัว
ช่างว่างเปล่า ไม่สิ้นสุด!
ผู้คนมากมายรื่นเริง ราวกับร่วมงานเลี้ยงใหญ่ ราวกับขึ้นชมวิวในฤดูใบไม้ผลิ
ฉันเพียงผู้เดียวสงบนิ่ง ไม่แสดงอาการ เหมือนทารกที่ยังไม่ยิ้ม
เหนื่อยล้า ราวกับไม่มีที่ไป
ผู้คนมีทุกสิ่งเกินพอ ฉันเพียงผู้เดียวเหมือนถูกทอดทิ้ง
ฉันมีจิตใจของคนโง่เขลา สับสนวุ่นวาย!
คนทั่วไปแจ่มชัด ฉันเพียงผู้เดียวมืดมน
คนทั่วไปเฉียบแหลม ฉันเพียงผู้เดียวเงียบงัน
สงบราวกับทะเล พัดพาราวกับลมไม่หยุด
ผู้คนมีความสามารถ ฉันเพียงผู้เดียวซื่อบื้อและต่ำต้อย
ฉันแตกต่างจากผู้อื่น เพราะฉันให้คุณค่ากับการเลี้ยงดูจากแม่
การใคร่ครวญลึกซึ้ง
บทนี้กล่าวถึงอะไร?
บทนี้แสดงถึงความแตกต่างระหว่างนักปราชญ์กับคนทั่วไป นักปราชญ์ดูเหมือนโง่เขลาและสับสน แต่แท้จริงแล้วเขากลับคืนสู่ความเรียบง่ายและเชื่อมต่อกับแหล่งกำเนิดของชีวิต
สิ่งนี้เกี่ยวข้องกับฉันอย่างไร?
ฉันมักรู้สึกกดดันที่จะต้องเก่งและโดดเด่น แต่บทนี้เตือนว่าความสงบและการยอมรับความไม่สมบูรณ์อาจเป็นหนทางสู่ความสุขที่แท้จริง การเป็นเหมือน 'คนโง่' ที่ไม่ต้องแข่งขันอาจปลดปล่อยฉัน
วันนี้ฉันควรทำอะไร?
วันนี้ จงเลือกที่จะเงียบและสังเกต โดยไม่ต้องแสดงความคิดเห็นหรือตัดสิน ปล่อยให้ตัวเองอยู่ในความสงบเหมือนทารก
บทที่เกี่ยวข้อง
การใคร่ครวญของฉัน
บทนี้ให้แรงบันดาลใจอะไรกับคุณ? คุณจะนำไปใช้อย่างไร?