To co nie da sie widzieć – nazwiōmy je niedostrzegōlnym; to co nie da sie usłyszeć – nazwiōmy je niesłyszōlnym; to co nie da sie tykać – nazwiōmy je nieuchwytnym. Te trzy wŏściwości niy idzie ôd siebie ôdrōżnić, bo zlewkajōm sie w jedność. Jego gōrka niy je jasnŏ, jego spŏdek niy je ciymny; ciōngnie sie bez kōnca, niy idzie mu nazwy nadać – wrōc do tego, co bez formy. To je ôbraz bez ôbrazu, postŏć bez postŏci – to je ônychwŏt. Przeciwko niemu idzie, a niy widzisz jego przodka; za nim idziesz, a niy widzisz jego kōnca. Włodzi dawnom drōgōm, by rzōndzić terŏźnym życiym. Możesz poznać poczōntek światã – to je istota drōgi.
Gyboko rozważanje
O czym je tyn rozdział?
Rozdział ôpisuje Tao jako coś, co je nadzyń i podzyń zwykłych pojęć – niy jasne, niy ciymne, niy močna go ôbfalować ôczōma, uszōma abo rōkōm. Jest to coś, co istnieje bez ôbrazu, co nie ma przodka ani kōnca, co rządzi wszystkim co jest.
Jak to sōm naniesiy?
Część naszygo życiŏ je niywidzialnŏ i ńepojōndnŏ – nasze wnyntřzne przeświōdčynie, nasze pŏmjyncie, nasze intuicyje. Ôpis Tao pomŏga mi zrozumieć, iže ńktóre rzeczy niy dajōm sie ôchŏrakteryzować, a mimo to sōm realne.
Co mušō dziś zrobić?
Sprōbuj dzisiej ôdkryć jednō przestrzyń w swoim žyću, kero je bezkształtnŏ i trudnŏ do ôpi sōniō – tŏk jak gŏłãbõ ôdbijajōncŏ sie w ôknie. Može to bydź twojŏ intuicyjŏ abo poczucie ciszy. Przestōń tam na chwilã.
We look at it, and we do not see it, and we name it 'the Equable.' We listen to it, and we do not hear it, and we name it 'the Inaudible.' We try to grasp it, and do not get hold of it, and we name it 'the Subtle.' This is called the Form of the Formless, and the Semblance of the Invisible; this is called the Fleeting and Indeterminable.
AI terŏźńy
To co nie da sie widzieć – nazwiōmy je niedostrzegōlnym; to co nie da sie usłyszeć – nazwiōmy je niesłyszōlnym; to co nie da sie tykać – nazwiōmy je nieuchwytnym. Te trzy wŏściwości niy idzie ôd siebie ôdrōżnić, bo zlewkajōm sie w jedność. Jego gōrka niy je jasnŏ, jego spŏdek niy je ciymny; ciōngnie sie bez kōnca, niy idzie mu nazwy nadać – wrōc do tego, co bez formy. To je ôbraz bez ôbrazu, postŏć bez postŏci – to je ônychwŏt. Przeciwko niemu idzie, a niy widzisz jego przodka; za nim idziesz, a niy widzisz jego kōnca. Włodzi dawnom drōgōm, by rzōndzić terŏźnym życiym. Możesz poznać poczōntek światã – to je istota drōgi.
