Chapter 20
Muleungkeun Diajar, Teu Kadué Susah
Original
众人熙熙,如享太牢,如春登台。我独泊兮其未兆,如婴儿之未孩;累累兮若无所归。
众人皆有余,而我独若遗。我愚人之心也哉!沌沌兮!
俗人昭昭,我独昏昏。俗人察察,我独闷闷。澹兮其若海,飂兮若无止。
众人皆有以,而我独顽且鄙。我独异于人,而贵食母。
Tarjamah
Renungan Jero
Ngeunaan naon bab ieu?
Bab ieu ngajelaskeun bédana anu jero antara jalma anu pada umum sareng orang anu wé kongsi. Jalma-jalma sok ramé游览 ku kahirupan, tapi abdi sorangan leuwih milih kaheningan. Ieu nunjemkeun yén bener-bener jalan henteu siga kahirupan jalma-jalma lain, tapi kudu tutuwuhan ku kahayang anu jero.
Kumaha hubunganana sareng kuring?
Abdi sok ngaraos yén teu cocog sareng batur. Jalma-jalma nampokeun jelas, abdi niupkeun teu jelas. Tapi dina haté abdi nyaho yén kasaimanan anu jero lain beungeut anu bisa dipikawanoh. Abdi hoyong néangan katenangan anu teu aya dina kahirupan ramé.
Naon anu kudu kuring lakukeun ayeuna?
Kaulinan praktis keur kiwari: antosan hiji wanci anu sunyi, ulah ngaliarkeun kana média sosial atawa ramé-ramé, sareng ngaliarkeun wanci keur mikir ngeunaan naon anu bener-bener penting keur abdi.
Bab-bab Patali
Renungan Kuring
What does this chapter inspire in you? How will you apply it?