Capítol 67
Tresors del Còr
Original
我有三宝，持而保之：一曰慈，二曰俭，三曰不敢为天下先。
慈故能勇，俭故能广，不敢为天下先故能成器长。
今舍慈且勇，舍俭且广，舍后且先，死矣！夫慈，以战则胜，以守则固。天将救之，以慈卫之。
Traduccion
I a tres tresors que ièu ai trobat e que gardi amb cura: lo primièr es la compassion, lo segond es la temprança, e lo tresen es de nonarchar jamai d'èsser primièr del monde.
Amb la compassion, pòdes èsser brave; amb la temprança, pòdes creisser; en nonarchar jamai d'èsser primièr, pòdes venir un instrument del ciel.
Mas se renóncias a la compassion per èsser brave, se renóncias a la temprança per creisser, se renóncias a l'escart per èsser primièr, alara morriràs! La compassion es fòrça: dins la guèrra, venc; dins la defens, durís. Quand lo cél vol salvificar qualqu'un, aquel lo confond amb la compassion.
Meditacion aisida
De qué tracta aquel capítols?
Aquel capítòl nos parla de tresors intèrnes que son plan mai poderósses que las armas o la fòrça bruta: la compassion, la temprança e l'umilitat. Lo Tao apareis grand alara que tot çò del monde apareis pichon, perque lo Tao es diferent de tot çò que causissèm. Aqueles tres tresors nos donan una vertadièra fòrça: la compassion nos fa valents, la temprança nos fa rics dins l'anma, e l'escart nos fa viure longtemps.
Cossí es relacionat amb ieu?
Ièu reconèissi que sovent vòli èsser lo primièr, far veire ma fòrça, èsser lo mai visible. Aquela traduccion del Tao me davala que ma vertadièra fòrça es dins ma capacitat d'èsser compassionat e de me retenir. Quand me sentissi feble, es tentant deuchar ma fòrça extèrna. Mas aquel capítòl me rapèla que la vulnerabilitat e la douceur son lo verai poder.
Quora deuriái far uèi ?
Aquel dormir, avans de dormir, pensi a un instant ontái rebut compassion无常 cap a qualqu'un, un anonciat sul camin, e pausari sus aquel còp de compassion los清清楚楚 dei de deman. Sii plus douces e plus patient.
Capítols ligats
Ma reflexion
Çò que inspirat aquèste capitol? Cossí l'aplicaratz?