Scito Mari Fortitudinem, Serva Femineam Mollitiem

De quo agit hoc caput?

Caput hoc loquitur de oppositionibus—fortitudo et mollities, lux et tenebrae, honor et ignominia. Sapiens scit utramque partem sed eligit manere in ea quae videtur debilior, minus clara, minus gloriosa. Est sicut fetus—fortis in potentia sed quietus in apparentia. Per hanc viam, aeterna virtus non recedit. Revertitur ad 'infantem', ad 'infinitum', ad 'simplicitatem'. Haec simplicitas est materia prima, antequam forma detur—lignum nondum sectum, aqua nondum tincta. Quando haec simplicitas dividitur, fit 'vas', aliquid speciale, sed perdit suam integritatem. Ideo magnus artifex non secat—non destruit unitatem.

Quomodo ad me pertinet?

In me ipso sentio has oppositiones. Sum fortis in rebus publicis, sed in intimis spero esse mollis, flexibilis. Possum esse lucidus in intellectu, sed spero custodire et obscuritatem, partem quae non intellegitur. Honor delectat me, sed ignominia—aut saltem umbra eius—me facit humilem. Hoc capitulum me monet: noli eligere solam partem luminosam. Esto tamquam vallis, quae recipit omnia—aquas claras et turbidas, lapides et folia. Esto tamquam infans, qui non distinguit inter bonum et malum sed simpliciter vivit.

Quid hodie facere debeo?

Hodie, in situ ubi soleo esse fortis vel clarus vel gloriosus, conabor servare partem oppositam. Si sum in congregatione et video meum honorem crescere, servabo humilitatem. Si sum in tenebris et video meam obscuritatem, servabo spem lucis. Non ero 'mas' vel 'femina', 'album' vel 'nigrum', sed ero两者兼有—ambo in uno. Permittam virtutem aeternam non errare per me. Inveniam meam 'infantem' interiorem, meam 'infinitatem' absconditam, meam 'simplicitatem' originalem. Etsi mundus offert 'vas'—aliquam functionem, aliquem titulum—non perdam meam integritatem. Magna fabricatio non secat.