Mann verður føddur mjúkur og veikur

Um hvat er henda kaflin?

Hetta kapittul sigur, at tá ið vit verða fødd, eru vit mjúkir og veikir, men tá ið vit doyggja, verða vit harðir. Hetta er eins og alt í naturuni - vøxtir og trø eru fínir tá ið tey liva, men turir tá ið tey doyla. Tí eru tey harðu partarnir tey, sum doyla, og tey mjúku partarnir tey, sum liva. Harður herur verður sundraður, harður viður verður brótaður. Harða støðan fer niður, meðan mjúka støðan fer uppi.

Hvussu tengist hann mær?

Eg síggi, hvussu eg so ofta royni at vera strongur og hava rættin - í arbeiðinum, í familjuni, við vinunum. Hetta kapittul minnir meg á, at tað kanska er betri at vera mjúkur og geva eftir. Tað eru tey mjúku, sum fáa síni, og tey harðu, sum brotna. Eg hugsi um, hvussu mær tínar at vera meira smidligur í mínumegi døgum.

Hvat skal eg gera í dag?

Í dag skal eg royna at svara við mjúkleika, har eg vanliga hevði svarað við herðum. Eg skal geva eftir í einari smáátøku, kanska loyva einum, ið hevði rangt, ella taka ímóti einari aðrari sjónarmið uttan at fara í móti.