Chapter 80
Malgranda lando, malmultaj homoj
Original
虽有舟舆，无所乘之；虽有甲兵，无所陈之。使民复结绳而用之。
甘其食，美其服，安其居，乐其俗。邻国相望，鸡犬之声相闻，民至老死，不相往来。
Traduko
Ke estu dekoble centoble pli da iloj, sed oni ne uzu ilin;
ke la homoj atentu la morton
kaj ne veturu foren.
Kvankam estu ŝipoj kaj veturiloj,
en ili neniu rajdu;
kvankam estu armaĵoj kaj soldatoj,
en nenia Batalo ili staru.
Ke la homoj rericevu la noditan ŝnuron
por skribi kaj komuniki.
Gustu ilian manĝaĵon kiel dolĉaĵon,
admiru ilian vestaĵon kiel belan,
trovu trankvilon en iliaj hejmoj,
ĝuu iliajn kutimojn kun feliĉo.
Najbaraj landoj observu unu la alian,
aŭdu hundojn kaj kokojn de la najbaro,
kaj la homoj ĝis sia maljuneco kaj morto
neniam vizitu unu la alian.
Profunda meditado
Pri kio temas ĉi tiu ĉapitro?
Ĉi tiu ĉapitro priskribas utopian societon kun malgrandaj komunumoj, kiuj ne bezonas komplikan teknologion aŭ militistojn. La homoj vivas simple, kontente kun sia manĝaĵo, vesto kaj kutimoj. Najbaraj vilaĝoj povas vidi unu la alian sed neniam bezonas interagi. Temas pri la Simpleco, kontento kaj memsufiĉeco.
Kiel ĝi rilatas al mi?
Mi kutime serĉas pli — pli sperton, pli vojaĝojn, pli novaĵojn. Ĉi tiu ĉapitro invitas min konsideri la valoron de malpli: malpli da deziroj, pli da kontento. Mi povas trovi feliĉon en tio, kion mi jam havas, anstataŭ senĉese serĉi novajn spertojn.
Kion mi faru hodiaŭ?
Hodiaŭ mi elektos unu tagon de Simpleco — mi restos en mia loko, kontentos pri mia simpla manĝaĵo, mia hejmo, miaj kutimoj. Mi ne serĉos distraĵojn nek vojaĝos. Mi simple estos tie, kie mi estas.
Rilataj ĉapitroj
Mia meditado
What does this chapter inspire in you? How will you apply it?