Chapter 20
Fi Ìmọ̀ Kọ́kọ́ Sílẹ̀, Kí O Le Dọ́lẹ́
Original
众人熙熙，如享太牢，如春登台。我独泊兮其未兆，如婴儿之未孩；累累兮若无所归。
众人皆有余，而我独若遗。我愚人之心也哉！沌沌兮！
俗人昭昭，我独昏昏。俗人察察，我独闷闷。澹兮其若海，飂兮若无止。
众人皆有以，而我独顽且鄙。我独异于人，而贵食母。
Ìtumọ̀
Èrò Jíjinlẹ̀
Kí ni ìyẹ̀wù yìí ń sọ?
Ọ̀pọ̀lọ̀pọ̀ àwọn ìmọ̀ràn wọ̀nyí sọ wípé àwọn ènìyàn gbogbogbo ń tọ́ka sí ìfọwọ́si àti ìdádùnrin, àti wọ́n ń bẹ̀rù àwọn nǹkan kanna. Ṣùgbọ́n ẹni ti ó bá ṣàkíyèsi Ààrọ̀, yóò rí wípé wọn ń ṣọ̀rí bí wọ́n ó ti ń jẹ́ ọ̀run, wọ́n ń gun dédé bí wọ́n ó ti ń gun ọ̀run. Ọkùnrin tààrọ̀ kan náà ń dọ̀gbọ́n, dàbí ọmọdé ti kò ti kọ́ ọkùnrin tàbí obìnrin. Ẹni ti ó máa ń ṣàkíyèsi Ààrọ̀ yóò rí wípé àwọn ènìyàn mìíràn ń ṣàfẹ́sẹ́nù, ṣùgbọ́n yóò dọ̀gbọ́n bí ọ̀run tàbí omi. Yóò yàtọ̀ sí gbogbo ènìyàn, yóò sì ń gbé pẹ̀lú Ààrọ̀, kíákàá.
Báwo ni ó ṣe ní í ṣe pẹ̀lú mi?
Mo ti ń wá ìfọwọ́si àti àwọn ìdádùnrin lọ́pọ̀ julọ́, mo ń bẹ̀rù bí àwọn ènìyàn mìíràn. Ṣùgbọ́n ìwọnyí ti ń fa mí kíákàá sí ìrìn ti Ààrọ̀, kí nle mọ̀ pé kò sí ìgbádùn tàbí ìbẹ̀rù tố pọ̀. Mo fẹ́ láti kọ́kọ́ àwọn ìfẹ́ àti àwọn bẹ̀rù wọnyí, kí nle láti wá ìdádùnrin àti àlàáfíà ti kò ni ìpèsè.
Kí ni mo yẹ kí n ṣe lónìí?
Today, I will observe my reactions when I feel the urge to compare myself with others. When I notice myself wanting recognition or fearing judgment, I will pause and remind myself of the chapter's message: I am different, and that is okay. I will spend five minutes in quiet contemplation, simply observing my thoughts without judgment, like a still sea.
Àwọn ìyẹ̀wù tó jọra
Èrò Mi
What does this chapter inspire in you? How will you apply it?