Chapter 20
אָפּזאָגן לערנען ברענגט קיין זאָרג נישט
Original
众人熙熙,如享太牢,如春登台。我独泊兮其未兆,如婴儿之未孩;累累兮若无所归。
众人皆有余,而我独若遗。我愚人之心也哉!沌沌兮!
俗人昭昭,我独昏昏。俗人察察,我独闷闷。澹兮其若海,飂兮若无止。
众人皆有以,而我独顽且鄙。我独异于人,而贵食母。
איבערזעצונג
טיפע באַטראַכטונג
וואָס איז דער קאַפיטל וועגן?
דער קאַפיטל שילדערט דעם קעגנזאַץ צווישן דעם וועג פון טאָ און די וועג פון די געוועהנלעכע מענטשן. וואַרעם און געשעפטיגט זענען אַלע אום, אבער דער סאַגע װוינט שטיל ווי אַ נייגעריק קינד און נישט ווי די מענטשן וואָס טוען זיך. די געוועהנלעכע מענטשן זענען שאַרף און קלאָר, דער סאַגע איז פאַרשוועבלט און טיף. דער סאַגע נעמט זיך נישט אָן קיין שייכות מיט געשעפט און סטאַטוס, און איז צופרידן מיט דער פשוטער נהר פון לעבן.
ווי אַזוי שייַכט דאָס צו מיר?
איך דערקען אין דעם קאַפיטל מיין אייגענעם געפיל. אין אַ געזעלשאַפט וואו אַלע שטרעבן צו מער און מער, פיל איך אָפט אונטערשידלעך פון אַנדערע. מיינע עלטערן וואָלטן וועלן אַז איך זאָל ווערן אַ דאָקטער אָדער אַדוואָקאַט, אבער איך זוך עפעס אַנדערש. ווען איך זיץ מיט זיך און קוק אויף די שטורעם פון לעבן, פיל איך אין מיר אַ טיפערע רו און פרידן וואָס קומט פון נישט טון ווי אַנדערע.
וואָס זאָל איך הײַנט טאָן?
היינט וועל איך נעמען זיך אַ מנוחה פון אַלע שטרעבונגען. איך וועל גיין אין נאַטור און איינפאַך זיין. איך וועל נישט פאַרגלייכן זיך מיט אַנדערע און נישט זוכן צו זיין עפעס וואָס איך בין נישט. נאָר וועל איך לעבן ווי אַ קינד — שטיל, פריי און אָפען פאַר אַלעס וואָס קומט.
פאַרבונדענע קאַפּיטלען
מײַן באַטראַכטונג
What does this chapter inspire in you? How will you apply it?