די אלטע וועסטע װעלכע האָבן גוט געקענט דעם װעג

וואָס איז דער קאַפיטל וועגן?

דער קאַפיטל רעדט פון די אנטיקע װעסטע װאָס האָבן געהאַט א טיפע, פיינע און דורכדרינגענדיקע הסכמה מיטן װעג. זיי זענען געװען אזוי טיף און סאַמע װיסט, אז מע קען זיי נישט פאַרשטיין. דערפאַר באשרייבט דער שרײַבער זיי דורך גלײַכנישן: זיי זענען מסודרדיק װי איינער װאָס קריכט איבער אייז אין װינטער, צווייפלעדיק װי איינער װאָס פורח פון אירע נעבן, דערנסט װי א גאסט, אָפּגעלאָזט װי אייז װאָס װעט שמעלצן, פשוט װי אומבאַאַרבעט האָלץ, און געמישט װי טריבע װאַסער.

ווי אַזוי שייַכט דאָס צו מיר?

איך דענק אויף מיינע אייגענע צייטן פון אומרו: װען איך בין צו סוחר, צו אנגעשפאנט אדער צו געפילד מיט עפעס װאָס איז נישט קלאָר. דער קאַפיטל לערנט מיך אז די גרעסטע װיסהייט קומט פון איבערבלײַבן שטיל אין דער מיט פון אומגעפילדקייט, און פון נישט זיין צו זיכער אין זיך.

וואָס זאָל איך הײַנט טאָן?

היינט װעל איך אנטוויקלען מסודרדיקייט אין מיינע אקציעס. אנשטאט צו רעדן אדער טאָן אין א גיך, װעל איך ארויפנעמען א שטילע מאָמענט צו הערן און צו פילן, אזוי װי דער װייסער װאָס װאַרטט ביז דאס װאַסער װעט זיך בארייניגן פון אליינע.