บทที่ 32
ธรรมะไร้นาม
ต้นฉบับ
道常无名，朴虽小，天下莫能臣也。侯王若能守之，万物将自宾。
天地相合，以降甘露，民莫之令而自均。
始制有名，名亦既有，夫亦将知止。知止可以不殆。
譬道之在天下，犹川谷之于江海。
天地相合，以降甘露，民莫之令而自均。
始制有名，名亦既有，夫亦将知止。知止可以不殆。
譬道之在天下，犹川谷之于江海。
คำแปล
ธรรมะนั้นไร้นาม เรียบง่ายดั่งไม้ดิบ แม้เล็กน้อย แต่ไม่มีสิ่งใดในโลกสามารถครอบงำมันได้ หากผู้ปกครองสามารถยึดมั่นในธรรมะ สรรพสิ่งจะยอมจำนนโดยธรรมชาติ ฟ้าและดินประสานกัน ทำให้ฝนตกลงมา ประชาชนไม่ต้องสั่งการ แต่ทุกอย่างเป็นไปอย่างเท่าเทียม เมื่อเริ่มมีระบบก็เกิดนามขึ้น เมื่อนามมีแล้ว ก็ควรรู้จักหยุด รู้จักหยุดจึงจะปลอดภัย ธรรมะในโลกนั้น เปรียบเหมือนลำธารที่ไหลสู่มหาสมุทร
การใคร่ครวญลึกซึ้ง
บทนี้กล่าวถึงอะไร?
บทนี้กล่าวว่าธรรมะหรือหนทางที่แท้จริงนั้นเรียบง่ายและไร้ชื่อ แต่ทรงพลังยิ่งใหญ่ ผู้ที่เข้าใจและปฏิบัติตามจะนำความสงบสุขมาให้ โดยไม่ต้องบังคับหรือควบคุม
สิ่งนี้เกี่ยวข้องกับฉันอย่างไร?
ในชีวิตที่วุ่นวาย เรามักแสวงหาชื่อเสียงและความสำเร็จ แต่บทนี้เตือนให้เรากลับมาสู่ความเรียบง่ายและรู้จักพอ เมื่อเราหยุดแสวงหา เราจะพบความสมบูรณ์ในตัวเอง
วันนี้ฉันควรทำอะไร?
วันนี้ลองใช้เวลาสักห้านาที นั่งเงียบๆ โดยไม่ทำอะไรเลย ปล่อยให้ความคิดผ่านไป กลับมาสู่ลมหายใจและความว่างเปล่า
บทที่เกี่ยวข้อง
การใคร่ครวญของฉัน
บทนี้ให้แรงบันดาลใจอะไรกับคุณ? คุณจะนำไปใช้อย่างไร?