บทที่ 17
ผู้ปกครองที่ยิ่งใหญ่
ต้นฉบับ
太上,下知有之;其次,亲而誉之;其次,畏之;其次,侮之。信不足焉,有不信焉。
悠兮其贵言。功成事遂,百姓皆谓我自然。
悠兮其贵言。功成事遂,百姓皆谓我自然。
คำแปล
ผู้ปกครองที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ประชาชนรู้เพียงว่ามีเขา รองลงมา ประชาชนรักและยกย่องเขา ถัดมา ประชาชนเกรงกลัวเขา ต่ำสุด ประชาชนดูหมิ่นเขา เมื่อความไว้วางใจไม่เพียงพอ ก็จะมีความไม่ไว้วางใจ พระองค์ทรงสงบและทรงให้คุณค่ากับคำพูด เมื่องานสำเร็จและสิ่งต่างๆ เป็นไปตามที่ควร ประชาชนต่างกล่าวว่า 'เราทำได้เองตามธรรมชาติ'
การใคร่ครวญลึกซึ้ง
บทนี้กล่าวถึงอะไร?
บทนี้กล่าวถึงผู้นำที่แท้จริง ผู้ซึ่งไม่ต้องใช้อำนาจหรือคำชม แต่ปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินไปตามธรรมชาติ ประชาชนจึงรู้สึกว่าตนเองเป็นผู้ทำ
สิ่งนี้เกี่ยวข้องกับฉันอย่างไร?
ในฐานะผู้นำในชีวิต—ไม่ว่าจะเป็นพ่อแม่ เพื่อน หรือหัวหน้า—เราควรเรียนรู้ที่จะปล่อยวางและไว้วางใจผู้อื่น แทนที่จะควบคุมหรือเรียกร้องการยอมรับ
วันนี้ฉันควรทำอะไร?
วันนี้ ให้โอกาสผู้อื่นตัดสินใจด้วยตนเอง โดยไม่แทรกแซงหรือชี้แนะมากเกินไป สังเกตว่าพวกเขาทำงานได้ดีโดยไม่ต้องพึ่งเรา
บทที่เกี่ยวข้อง
การใคร่ครวญของฉัน
บทนี้ให้แรงบันดาลใจอะไรกับคุณ? คุณจะนำไปใช้อย่างไร?