Wen de luuj gein aangst veur de doad höbben

Woabir geit dit hoofdstök?

Dit hoofdstök zaet det es de luuj hun aangst veur de doad verlieze, daan höbben bedreiginge mit de dood geinen injluid meh. De natuur hèk 'n eige orde - ouch in wat en wee er storf. Wen mensen die natuurlike ordening self gaon euverpakke en de rol van dee wat de doad touwies op ziech numme, is det wie 'ne sjlach die zeuw de meister-sjriever wilt speule - det löp dök verkeerd of.

Wie releteert det tae miech?

Ich bekin 't mich - ich probeer dök te väöchte te sjrikke mit angks of dreiginge, in miejn werk of ouch thoes. Mer dit hoofdstök high mich det die vreugde van 't sjrikke allein neet wèrk. Es de luuj einmaal leare om neet mie te vreze, verlieze miejns大同 dreiginge hun krach. Ich wil daoom miej vraoge: zowie ich dök mit miej straol of sjtref werke?

Wat moot ich vandaag doon?

Huuj zel ich letste wie ich mit angks of dreiginge (ouch tege michzelf) ómgaon. Inplaats van te dreige of te sjrikke, zel ich mer eine kieke wat de natuurlike aafluop is - van dingk of situaties. Det beteikent neet det ich neet belangrijk maak, mer det ich miej op mich eige taken kump te concentradoere inplaots van te probeere de doad of sjtraof te sjpekele.