De Geis van 't Dal Sterf Neet

Woabir geit dit hoofdstök?

Dit hoofdstök vertèlt euver de eeuwig levendige geis van 't dal — de oerbron van alle lèwe. De Tao is es 'n geheimzinnige vröchbaarheid, 'n ewig femalijk prinsiep det alles goaert en neet vergaot. Diese oerbron is de poort waat hemel en eerd verboonde, de essentiële wortel van 't bestaon. Zoe is ze onóphandelik, hèlt ze an en gaeves are wèr, mer nooit raak ze oetgeput.

Wie releteert det tae miech?

Ich erkenne dat ich ouch 'n deil bin van deze eeuwige vloea. De Tao is neet allein boete mich, meh ouch van binne — in m'n hert, m'n atem, m'n stille momente. Ich hoeaf neet te zoeke of te greuje; ich hoef allein te verbènne met deze onuitputtelike bron binne mich. In stilte vinj ich deze vröchbare krach, dewielke mich voed en verniejwd.

Wat moot ich vandaag doon?

Vandaag zel ich tien minuten stil zeen en observeere wie de adem in en oetstruimp. Ich zel loslaote wat mich boeit en gewoon laote zeen wie de geis van 't dal door mich hineinströmp — vröchbaar, altied aonwiezend, nooit oetgeput.