Capítulo 15

Os antigos sabios do Camiño

修道 虚静 不盈

Orixinal

古之善为士者，微妙玄通，深不可识。夫唯不可识，故强为之容：
豫兮若冬涉川，犹兮若畏四邻，俨兮其若客，涣兮若冰之将释，敦兮其若朴，旷兮其若谷，混兮其若浊。
孰能浊以静之徐清？孰能安以久动之徐生？保此道者不欲盈。夫唯不盈，故能蔽而新成。

Tradución

Os antigos sabios do Camiño eran subtís, místicos e profundamente sabios, tan profundos que era imposible conocelos. Precisamente porque eran imposibles de conocer, só podemos describirllos con forza: Cautos coma quen cruza un río en inverno; dubitativos coma quen teme aos catro veciños; formais coma quen é hóspede; expansivos coma o xeo que se derrite; sinceros coma a madeira sen tallar; abertos coma un vale; turbios coma as augas revoltas. Quen pode facer que o turbio se aquete e devenga claro gradualmente? Quen pode facer que o que está en repouso se mova e devenga vivo gradualmente? Aquel que conserva este camiño non desexa estar cheo. Precisamente porque non está cheo, pode ocultarse e renovarse constantemente.

Reflexión Profunda

De que trata este capítulo?

Este capítulo describe as cualidades dos sabios antigos: eran cautelosos, respectuosos, adaptábeis, sinceros e humildes. Sabían que a sabidaría non consiste en ter todas as respostas, senón en manter sempre un estado de apertura e renovación. O secreto está en non estar nunca cheo de certezas.

¿Como se relaciona comigo?

Reconozo que cando penso que sei moito, deixo de aprender. A arroganceza intelectual impide o meu crecemento. Necesito recuperar esa actitude de humildade e asombro que tiña cando era niño e todo era novo.

Que debería facer hoxe?

Hoxe vou buscar algo novo que aprender, algunha perspectiva que non teño. Mesmo que sexa pequeno, vou manter a mente aberta e evitar a arroganceza de pensar que xa sei abbondante.

Capítulos relacionados

8 A suprema bondade é como a auga 16 Chegar á Vacuidade Suprema 20 Abandonar a aprendizaxe e non terás preocupacións 41 O sabio superior e o Tao

A miña reflexión

¿Que che inspira este capítulo? Como o aplicarás?

Pregunta a Laotzu sobre este capítulo Conversa completa →