Tippgongd varir ikki

Um hvat er henda kaflin?

Hetta viðurskiftið fortelur okkum, at tað ið verður gjørt við yvirlátni og íkist, varir ikki longu. Tann sum stendur á tippunum, kann ikki standa støðugt; tann sum tekur ov long stig, kemur ikki leiðina. Tað sama er við sjálvvísing — tann ið altíð roynir at vera sæddur, verður ikki sæddur; tann ið altíð prísir seg sjálvan, fær ikki frama; og tann sum altíð er høgri enn aðrir, veksur ikki sanniliga.

Hvussu tengist hann mær?

Eg kenni meg skild at hava roynt at vera nakað, sum eg ikki var. Eg havi verið tann sum hevur verið før fyri at standa á tippunum og roynt at verða sæddur. So fór eg ofta framhjá, uttan at fáa tað, sum eg ynskti. Hetta minnir meg um, at sannur vøkstur kemur frá stilli og raðfest, ikki frá at stríva at verða sæddur.

Hvat skal eg gera í dag?

Í dag royni eg at vera stillførandi og bert ganga við vanligum stigum. Eg fyri sær royni at taka ímóti øðrum við raðfest, og ikki at prísa meg sjálvan ella ganga framhjá aðrum. Eg minni meg um, at tað vera sjálvur er sterkari enn tað at vera sæddur.