অবিরল চৈতন্যৰ আদিৰ বাট

অবিরল চৈতন্যৰ চূড়ান্ত সীমালৈ যোগ, নিশ্চলতাৰ পৰা আঁকো নিশ্চল হ'ব লাগে। সকলো বস্তু একেলগে উদ্ভূত হয়, মই তাৰ ঘূৰি অহা দেখো। বহুতো বস্তুৰ বিকাশ হয়, প্রতিটোৱে নিজৰ মূললৈ ঘূৰি যায়। মূললৈ ঘূৰি যোৱাক বনৰাম বোলে, সিয়েই পুনৰ নিয়তি লাভ কৰা। নিয়তি লাভ কৰাটো অনন্ত আখ্যান, অনন্ত জানিলে উজ্জ্বলতা আহে। অনন্ত নজানিলে, বিশৃঙ্খলাই দুৰ্দশা আনে। অনন্ত জানিলে সকলো গ্রহণ কৰা যায়, গ্রহণ কৰিলে ন্যায়পূর্ণ হোৱা যায়, ন্যায়পূর্ণ হ'লে ৰাজ্য হয়, ৰাজ্য হ'লে স্বর্গ হয়, স্বর্গ হ'লে মার্গ হয়, মার্গ হ'লে চিৰন্তন থাকে, দেহ নষ্ট হ'লেও বিপদ নহয়।