บทที่ 5
ฟ้าดินไร้เมตตา
ต้นฉบับ
天地不仁，以万物为刍狗；圣人不仁，以百姓为刍狗。
天地之间，其犹橐籥乎？虚而不屈，动而愈出。
多言数穷，不如守中。
天地之间，其犹橐籥乎？虚而不屈，动而愈出。
多言数穷，不如守中。
คำแปล
ฟ้าดินไม่มีความเมตตา ปฏิบัติต่อสรรพสิ่งดั่งสุนัขฟาง ผู้ทรงภูมิไม่มีความเมตตา ปฏิบัติต่อประชาชนดั่งสุนัขฟาง ระหว่างฟ้ากับดิน มันคล้ายเครื่องสูบลมหรือไม่? ว่างเปล่าแต่ไม่ย่นย่อ ขยับเขยื้อนแล้วยิ่งพ่นออก พูดมากเกินไปก็จนปัญญา ไม่เท่ารักษาความว่างไว้
การใคร่ครวญลึกซึ้ง
บทนี้กล่าวถึงอะไร?
บทนี้ชี้ว่าธรรมชาติและผู้รู้แจ้งไม่เลือกปฏิบัติ ทุกสิ่งล้วนเท่าเทียมในสายตาเต๋า ความว่างคือพลังที่สร้างสรรค์ ความเงียบคือปัญญา
สิ่งนี้เกี่ยวข้องกับฉันอย่างไร?
ฉันมักยึดติดกับผลลัพธ์และคำพูด บทนี้เตือนให้ฉันปล่อยวางการตัดสิน และใช้ชีวิตอย่างเป็นกลาง เหมือนลมที่พัดผ่านโดยไม่ยึดมั่น
วันนี้ฉันควรทำอะไร?
วันนี้ฉันจะฟังผู้อื่นโดยไม่ตัดสินหรือตอบโต้ทันที ปล่อยให้ความเงียบเป็นคำตอบแรก
บทที่เกี่ยวข้อง
การใคร่ครวญของฉัน
บทนี้ให้แรงบันดาลใจอะไรกับคุณ? คุณจะนำไปใช้อย่างไร?