บทที่ 22

ความอ่อนน้อมนำมาซึ่งความสมบูรณ์

曲则全,枉则直,洼则盈,敝则新,少则得,多则惑。
是以圣人抱一为天下式。不自见故明,不自是故彰,不自伐故有功,不自矜故长。
夫唯不争,故天下莫能与之争。古之所谓曲则全者,岂虚言哉!诚全而归之。
ความอ่อนน้อมนำมาซึ่งความสมบูรณ์ ความคดนำมาซึ่งความตรง ความว่างนำมาซึ่งความเต็ม ความเก่านำมาซึ่งความใหม่ ความน้อยนำมาซึ่งการได้มา ความมากนำมาซึ่งความสับสน ดังนั้นปราชญ์จึงยึดมั่นในหนึ่งเดียวเพื่อเป็นแบบอย่างแก่โลก ไม่ยึดติดในตนเองจึงเห็นชัด ไม่ถือว่าตนถูกจึงเด่นชัด ไม่โอ้อวดตนจึงมีผลสำเร็จ ไม่ยกตนจึงเจริญก้าวหน้า เพราะไม่แข่งขัน จึงไม่มีผู้ใดในโลกแข่งขันกับเขาได้ สิ่งที่โบราณกล่าวว่า "ความอ่อนน้อมนำมาซึ่งความสมบูรณ์" นั้น มิใช่คำพูดลอยๆ เลย! แท้จริงแล้วมันนำมาซึ่งความสมบูรณ์อย่างแท้จริง

การใคร่ครวญลึกซึ้ง

บทนี้กล่าวถึงอะไร?

บทนี้สอนว่าความอ่อนน้อมและไม่ยึดติดในตนเองนำไปสู่ความสมบูรณ์ ความจริงที่ขัดแย้งกันคือการยอมแพ้กลับทำให้ชนะ การโค้งกลับทำให้ตรง การว่างกลับเต็ม การเก่ากลับใหม่ การน้อยกลับได้มาก การมากกลับสับสน ปราชญ์ยึดมั่นในหนึ่งเดียวคือเต๋า ไม่ยึดติดในตนเอง ไม่โอ้อวด ไม่ยกตน จึงบรรลุถึงความสมบูรณ์ที่แท้จริง

สิ่งนี้เกี่ยวข้องกับฉันอย่างไร?

ในชีวิตประจำวัน เรามักถูกสอนให้แข่งขัน โอ้อวด และยึดติดในตนเอง แต่บทนี้ชวนให้พิจารณาว่าความอ่อนน้อมและการปล่อยวางกลับนำมาซึ่งความสำเร็จที่แท้จริง การไม่ยึดติดในความคิดของตนเองทำให้เราเปิดรับมุมมองใหม่ การไม่โอ้อวดทำให้เราเรียนรู้จากผู้อื่น การไม่แข่งขันทำให้เราพบสันติภายใน

วันนี้ฉันควรทำอะไร?

วันนี้ เมื่อเผชิญกับสถานการณ์ที่ต้องการการแข่งขันหรือการยืนยันตนเอง ให้ลองฝึกอ่อนน้อมและปล่อยวาง เช่น รับฟังความคิดเห็นของผู้อื่นโดยไม่ตัดสิน หรือยอมรับข้อผิดพลาดของตนเองอย่างเปิดเผย

บทที่เกี่ยวข้อง

การใคร่ครวญของฉัน

บทนี้ให้แรงบันดาลใจอะไรกับคุณ? คุณจะนำไปใช้อย่างไร?

ถามเหลาจื่อเกี่ยวกับบทนี้ แชทเต็มจอ →