บทที่ 23

ความเงียบเป็นธรรมชาติ

希言自然。故飘风不终朝,骤雨不终日。孰为此者?天地。天地尚不能久,而况于人乎?
故从事于道者,道者同于道,德者同于德,失者同于失。同于道者,道亦乐得之;同于德者,德亦乐得之;同于失者,失亦乐得之。信不足焉,有不信焉。
ความเงียบเป็นธรรมชาติ ดังนั้นลมแรงไม่ตลอดทั้งเช้า ฝนหนักไม่ตลอดทั้งวัน ผู้ใดทำให้เกิดสิ่งเหล่านี้? ฟ้าและดิน แม้ฟ้าและดินยังไม่สามารถทำให้สิ่งเหล่านี้คงอยู่ได้นาน แล้วมนุษย์เล่า? ดังนั้นผู้ที่ปฏิบัติตามเต๋า ย่อมเป็นหนึ่งเดียวกับเต๋า ผู้ที่ปฏิบัติตามคุณธรรม ย่อมเป็นหนึ่งเดียวกับคุณธรรม ผู้ที่ปฏิบัติตามความสูญเสีย ย่อมเป็นหนึ่งเดียวกับความสูญเสีย ผู้ที่เป็นหนึ่งเดียวกับเต๋า เต๋าก็ยินดีรับเขาไว้ ผู้ที่เป็นหนึ่งเดียวกับคุณธรรม คุณธรรมก็ยินดีรับเขาไว้ ผู้ที่เป็นหนึ่งเดียวกับความสูญเสีย ความสูญเสียก็ยินดีรับเขาไว้ เมื่อความเชื่อถือไม่เพียงพอ ก็ย่อมมีความไม่เชื่อถือเกิดขึ้น

การใคร่ครวญลึกซึ้ง

บทนี้กล่าวถึงอะไร?

บทนี้สอนว่าความเงียบและธรรมชาติเป็นสิ่งยั่งยืน ในขณะที่สิ่งรุนแรงเช่นลมฝนไม่คงทน มนุษย์ควรดำเนินตามเต๋าและคุณธรรม การเป็นหนึ่งเดียวกับสิ่งที่เราปฏิบัติจะนำมาซึ่งความสอดคล้องและความสงบ แต่หากขาดความเชื่อถือ ความไม่เชื่อถือก็จะเกิดขึ้น

สิ่งนี้เกี่ยวข้องกับฉันอย่างไร?

ชีวิตที่วุ่นวายและเร่งรีบมักไม่ยั่งยืน เช่นเดียวกับพายุที่ผ่านไปอย่างรวดเร็ว บทนี้เตือนให้เราหันกลับสู่ความเงียบและธรรมชาติภายใน การฝึกสมาธิหรือการอยู่นิ่งๆ ช่วยให้เราเชื่อมต่อกับเต๋าและคุณธรรม การเป็นหนึ่งเดียวกับสิ่งที่เราทำอย่างจริงใจจะนำมาซึ่งความสงบและความสมดุล

วันนี้ฉันควรทำอะไร?

วันนี้ จัดเวลา 5-10 นาทีเพื่อนั่งเงียบๆ โดยไม่ทำอะไรเลย ปล่อยให้จิตใจสงบและสังเกตลมหายใจ สังเกตว่าความเงียบนี้ช่วยให้คุณรู้สึกเชื่อมต่อกับธรรมชาติและเต๋าอย่างไร

บทที่เกี่ยวข้อง

การใคร่ครวญของฉัน

บทนี้ให้แรงบันดาลใจอะไรกับคุณ? คุณจะนำไปใช้อย่างไร?

ถามเหลาจื่อเกี่ยวกับบทนี้ แชทเต็มจอ →