Chapter 17

Pangluhurna Pangluhur

太上,下知有之;其次,亲而誉之;其次,畏之;其次,侮之。信不足焉,有不信焉。
悠兮其贵言。功成事遂,百姓皆谓我自然。
Pangluhurna pangluhur, jalma di handap ngan saukur terang aya anjeunna. Sanggeusna, jalma damelek jeung pujian. Sanggeusna, jalma wios. Sanggeusna, jalma menghina. Lamun Kapercayaanana kurang, aya jolt atuh anu teu percaya. Ahel naon leungeunna jeung rampakasaurana. Pas kamajuan katempo, jalma sakumna ngomong: urang téh siga kitu baé.

Renungan Jero

Ngeunaan naon bab ieu?

Bab ieu ngagambarkeun tingkatan karpimpin ti pangluhurna nepi ka pangluhur. Karpimpin anu pangalusna nyaéta nalika jalma teu ngarasa aya karpimpinana, sabab maranéhanana hirup tentrem dina raragaan anu alus. nalika karpimpin hadé, jalma teu nyadar yén aya anu ngokolakeun maranéhanana, maranéhanana ngan saukur hirup tentrem.

Kumaha hubunganana sareng kuring?

Kaduhung pisan lamun urang kudu dipaksa ku jalma séjén pikeun ngalakukeun budi. Tapi lamun urang percaya kana dirina sorangan, sagala hal bakal milu lumangsung sacara alamiah. Kuring hoyong jadi jalma anu bisa diandelkeun ku batur, lain ku anu matak jalma wios ka kuring.

Naon anu kudu kuring lakukeun ayeuna?

Keur poé ieu, kuring badé ngalakukeun hiji kajadian anu hadé ku dirina sorangan, tanpa aya anu ngatur kuring. Kuring badé micu kahirupan anu alus ku tilu hal: gawé sae, silih asah-asah, jeung micu jalma-jalma di sakuriling kuring.

Bab-bab Patali

Renungan Kuring

What does this chapter inspire in you? How will you apply it?

Ask Laotzu About This Chapter Full chat →