Mjeshtëria e Lashtë

Rreth çfarë bën ky kapitull?

Ky tekst flet për ata që kishin arritur thellësinë e rrugës — mjeshtrat antikë që ishin aq të ndjeshëm, aq të pakapshëm, saqë pothuajse nuk mund të përshkroheshin. Përshkrimi i tyre përfshin shtatë metafora të fuqishme: tëetur si kur ecën mbi akull dimri, të ngurruar si dikush që druhet nga fqinjët, të denjë si një mysafir, të liruar si bora që shkrihet, të sinqertë si druri i papunuar, të gjerë si një luginë, të turbullt si uji i pistë. Pyetja kryesore që shtrohet është: kush mund ta pastrojë turbullirën duke qëndruar i palëvizur derisa të bëhet i kthjellët? Kjo tregon se vetëm ata që e mbajnë rrugën pa u mbushur plot mund të përtërihen.

Si lidhet me mua?

Unë shpesh kërkoj të jem i sigurt, i qartë, i përkryer — të kem përgjigje për gjithçka. Por ky tekst më tregon se shkëlqimi i vërtetë qëndron në të qenurit i turbullt, i heshtur, i gatshëm të mësosh. Kur pranoj se nuk e di gjithçka dhe kur nuk përpiqem të dukem më i madh sesa jam, unë po e praktikoj atë që ky tekst quan 'mjeshtëri'.

Çfarë duhet të bëj sot?

Sot do të përpiqem të jem i pranishëm në heshtje pa u munduar të dukem diçka që nuk jam. Do të praktikoj qëndrimin e palëvizur, duke e lënë vetëm kohën të sjellë qartësi në vend të përpjekjes së detyrueshme.