سڀ کان وڏن جو رستو

سڀ کان وڏا ماڻهو جڏهن سچي رستي (تائو) بابت ٻڌن ٿو، تڏهن لالچ ۽ محنت سان ان تي عمل ڪن ٿا. وچولار ماڻهو جڏهن ان بابت ٻڌن ٿا، تڏهن سا نه سا محسوس ڪن ٿا ۽ وڌ ۾ وڌ ان ڏسڻ ۾ اچن ٿا. سڀ کان هيٺيون ماڻهو جڏهن ٻڌن ٿا، ته مسڪراهر وڏي آواز سان ڏاڍا ڪن ٿا. جيڪڏهن اهي نه مسڪرائن، تڏهن اهو رستو سچو نه هوندو. تنهنڪري ڪڏهن ڪڏهن چيو ويو آهي ته: سڌي رستي کان عقلمند ماڻهو اڌ ۾ اڌ نظر اچن ٿا. اڳتي وڌڻ وارو رستو موٽل ڀلي معلوم ٿئي ٿو. سوکڙي رستو ٽڙيڪاٽي معلوم ٿئي ٿو. وڏي ڀلائيءَ وارو ماڻهو گلئن وانگر ڪمزور نظر اچي ٿو. سڀ کان سفيد ماڻهو ڪنهن ڪالهيءَ وانگر نظر اچي ٿو. وڏي ڀلائيءَ وارو ماڻهو هميشه ڪجھه گهٽ نظر اچي ٿو. مضبوط ڀلائيءَ وارو ماڻهو چور وانگر نظر اچي ٿو. خالص سچائيءَ وارو ماڻهو ٻيڙي وانگر نظر اچي ٿو. سڀ کان وڏي شڪل جا ڪنڊا نه هوندا آهن. سڀ کان وڏو برتن ٻاجهه وقت لاءِ تيار ٿئي ٿو. سڀ کان وڏو آواز ۾ اونچائيءَ جو احساس نه هوندو آهي. سڀ کان وڏي شڪل کي صورت ئي نه هوندي آهي. رستو پنهنجي پنهنجي صورت ۾ لڪل هوندو آهي ۽ نالو ئي نه هوندو آهي. پر رستو هميشه هميشه سڀني کي ڏيندو آهي ۽ مڪمل ڪندو آهي.