نوازش و خواری چون لرزش

این فصل درباره چه چیزی است؟

این فصل می‌گوید که هم نوازش و هم خواری، دل ما را به لرزه می‌آورد. ما دردهای بزرگ را تحمل می‌کنیم چون به تن خویش وابسته‌ایم. اگر بتوانیم از این وابستگی رها شویم، هیچ رنجی ما را آزار نخواهد داد. کسی که بتواند خود را فدای جهان کند، شایسته‌ی نگهداری جهان است.

چه ارتباطی با من دارد؟

من هر روز با تحسین و بی‌توجهی دیگران روبرو می‌شوم. وقتی کسی مرا ستایش می‌کند، دلم می‌لرزد و وقتی نادیده‌ام می‌گیرد، رنج می‌برم. این فصل به من یادآوری می‌کند که وابستگی من به نظر دیگران، ریشه‌ی همه‌ی رنج‌های من است.

امروز چه کاری انجام دهم؟

امروز، وقتی با تحسین یا بی‌توجهی کسی روبرو شدم، به جای لرزش و نگرانی، آرام می‌مانم و به یاد می‌آورم که ارزش من به نظر دیگران نیست، بلکه به آرامش درون من است.