جو کوئی دی وچ وچار دی وکھری تہک رکھدا اے، اوہ نویں پیدا ہوئے بچے وانگوں ہندا اے۔ زہریلے کیڑے اسنوں کاڑدے نہیں، جنگلی درندے اسنوں پکڑدے نہیں، تیز پنچھی اسنوں ماردے نہیں۔ اسدیاں ہڈیاں کمزور تے رتے نرم ہن پر اوہ ہتھ نال پکڑدا اے۔ اوہ نر تے مادہ دے ملن بارے کجھ نہیں جاندا پر اسدی ہو جنس چلیندی اے، ایہہ اسدی تہک اے۔ اوہ سارے دن روندا اے پر اسدی آواز نہیں رُکدی، ایہہ اکاہنٹ دی گہری تہک اے۔ اکاہنٹ دی واقفیت نوں لوکی ‘ستائی' آکھدے ہن، ستائی دی واقفیت نوں ‘چتن' آکھدے ہن۔ زندگی نوں تہک کرنی ‘کرکرے' اے، دل دے ذریعے دم نوں کھلاؤنا ‘تکڑے' اے۔ جدوں کوئی چیز تہک ہو جائے تاں اوہ بوڑھی ہو جاندی اے، ایہ� ‘دھرم' دے خلاف اے تے جو کوئی دھرم دے خلاف اے اوہ جلدی مرو اے۔
ڈونگھا سوچ
ایہ باب کسے بارے وچ اے؟
ایہہ باب کہندا اے کہ جے کوئی دی وچ وچار وچ رہے تاں اوہ قدرت دے سائے وانگوں محفوظ رہندا اے۔ نوزائیدہ بچے وانگوں، اوہ ہر تہک نرم تے مکمل اے۔ اکاہنٹ دی تہک ساریاں کائنات دی بنیاد اے۔ جو کوئی ایسے ٹھہرے رہے تے اپنی ہو جنسی توانائی نوں قابت رکھے اوہ اک گہرے ٹبر دے ذریعے زندگی نوں وچار کرن دی بجائے اسنوں خراب کردا اے۔ جدوں کوئی چیز اپنی تہک تے پہنچ جاندی اے تاں اوہ ٹر پڑدی اے۔
میرا اس سے کیا تعلق ہے؟
میرا جیون ایسے ٹھہرے پرسکون رہن دا سہرا اے۔ میں اکثر اپنی اہدافاں نوں زبردستی حاصل کرن دی کوشش کردا ہاں پر ایہہ باب مینکوں یاد دلایدا اے کہ سکون اکاہنٹ وچ اے۔ میں اپنی توانائیاں نوں وہان دین دی بجائے انجو محفوظ کر سکدا ہاں۔ میرا جیون پرسکون ہو سکدا اے جے میں اپنے اندر دی سکونت نوں پہچاں تے اوہنوں قدر دو۔
آج مینوں کی کرنا چاہیدا اے؟
آج میں اپنے آپ نوں کھچ کے نہیں سہوں گا۔ میں کسے ایسے کم نوں نہیں کراں گا جہڑا میرا دل اکثر کھینچدا اے۔ میں اک گھنٹہ خاموشی نال بیٹھاں گا تے اپنے ساہس نوں ٹھیک کراں گا۔ اپنے اندر دی سکونت دی تلاکھ کراں گا۔
He who has in himself abundantly the attributes (of the Tao) is like an infant. Poisonous insects will not sting him; fierce beasts will not seize him; birds of prey will not strike him. (The infant's) bones are weak and its sinews soft, but yet its grasp is firm. When things have become strong, they (then) become old, which may be said to be contrary to the Tao. Whatever is contrary to the Tao soon ends.
AI جدید
جو کوئی دی وچ وچار دی وکھری تہک رکھدا اے، اوہ نویں پیدا ہوئے بچے وانگوں ہندا اے۔ زہریلے کیڑے اسنوں کاڑدے نہیں، جنگلی درندے اسنوں پکڑدے نہیں، تیز پنچھی اسنوں ماردے نہیں۔ اسدیاں ہڈیاں کمزور تے رتے نرم ہن پر اوہ ہتھ نال پکڑدا اے۔ اوہ نر تے مادہ دے ملن بارے کجھ نہیں جاندا پر اسدی ہو جنس چلیندی اے، ایہہ اسدی تہک اے۔ اوہ سارے دن روندا اے پر اسدی آواز نہیں رُکدی، ایہہ اکاہنٹ دی گہری تہک اے۔ اکاہنٹ دی واقفیت نوں لوکی ‘ستائی' آکھدے ہن، ستائی دی واقفیت نوں ‘چتن' آکھدے ہن۔ زندگی نوں تہک کرنی ‘کرکرے' اے، دل دے ذریعے دم نوں کھلاؤنا ‘تکڑے' اے۔ جدوں کوئی چیز تہک ہو جائے تاں اوہ بوڑھی ہو جاندی اے، ایہ� ‘دھرم' دے خلاف اے تے جو کوئی دھرم دے خلاف اے اوہ جلدی مرو اے۔
میرا غور و فکر
اس باب آپ کو کیا متاثر کرتا ہے؟ آپ اسے کیسے لاگو کریں گے؟
