स्वर्ग र पृथ्वी क्रूर छैनन्, तिनीहरूले सबै प्राणीहरूलाई पुघ्राका कुकुरहरू जस्तै व्यवहार गर्छन्। संत पनि क्रूर छैनन्, तिनले मानिसहरूलाई त्यस्तै व्यवहार गर्छन्। के स्वर्ग र पृथ्वीको बीचमा एउटा धानको कोष हो? खाली छ तर कहिल्यै खत्म हुँदैन, चलाउँदै जाँदा राम्रो उत्पादन हुन्छ। धेरै कुरा गर्नाले सिद्धि हुँदैन, बरु मध्यम मार्गमा रहिरहँदा शक्ति मिल्छ।
गहिरो चिन्तन
यो अध्याय के बारेमा छ?
यो अध्याय भन्छ कि स्वर्ग र पृथ्वी सबै प्राणीहरूप्रति निष्पक्ष छन् - कसैलाई विशेष व्यवहार गर्दैनन्। संत पनि यही निष्पक्षता अपनाउँछन्। त्यसपछि, ताओ एउटा धानको कोष वा मद्धनी जस्तै छ - खाली भित्री space हुन्छ तर यसले सधैं हावा उत्पादन गर्छ। धेरै कुरा गर्नु वा बोल्नुले केवल थकाइ ल्याउँछ।
यो मसँग कसरी सम्बन्धित छ?
मेरो दैनिक जीवनमा म धेरैपटक विशेष व्यवहार खोज्छु - मेरालाई माया गर, मेरालाई ध्यान दिऊ। तर यो अध्यायले सिकाउँछ कि सबैप्रति समान व्यवहार गर्नु नै सच्चा करुणा हो। म पनि जब मेरो केही माग्दिन, तब म स्वतन्त्र हुन्छु।
आज मैले के गर्नुपर्छ?
आज म सबै मानिसहरूलाई समान दृष्टिले हेर्नेछु - कसैसँग पनि विशेष व्यवहार नगरी। जब कसैले मलाई रिस उठाउँछ, म सोच्नेछु कि यो व्यक्ति पनि त्यही कोषको हावा हो - सबै एउटै स्रोतबाट आएका।
Heaven and earth do not act from (the impulse of) any wish to be benevolent; they deal with all things as the straw dogs are dealt with. The sages do not act from (any wish to be) benevolent; they deal with the people as the straw dogs are dealt with. May not the space between heaven and earth be compared to a bellows? It is emptied, yet it loses not its power; it is moved again, and sends forth air the more.
AI Modern
स्वर्ग र पृथ्वी क्रूर छैनन्, तिनीहरूले सबै प्राणीहरूलाई पुघ्राका कुकुरहरू जस्तै व्यवहार गर्छन्। संत पनि क्रूर छैनन्, तिनले मानिसहरूलाई त्यस्तै व्यवहार गर्छन्। के स्वर्ग र पृथ्वीको बीचमा एउटा धानको कोष हो? खाली छ तर कहिल्यै खत्म हुँदैन, चलाउँदै जाँदा राम्रो उत्पादन हुन्छ। धेरै कुरा गर्नाले सिद्धि हुँदैन, बरु मध्यम मार्गमा रहिरहँदा शक्ति मिल्छ।
मेरो चिन्तन
What does this chapter inspire in you? How will you apply it?
