თავდაპირველი ერთობის შესახებ

ძველთაგან იყვნენ ისინი, ვინც ერთს მიაღწიეს: ცა ერთს მიაღწია და სიწმინდე შეიძინა, მიწა ერთს მიაღწია და სიმშვიდე შეიძინა, სული ერთს მიაღწია და სინაზე შეიძინა, ხეობა ერთს მიაღწია და სისავსუტე შეიძინა, ყოველი არსება ერთს მიაღწია და სიცოცხლე შეიძინა, მთავარმა ერთს მიაღწია და სამართლიანად მართავდა სამყაროს. მაგრამ თუ ეს ერთიანობა დაირღვევა — ცა ვერ იქნება წმინდა, თუ არა დაიბზრიალებს; მიწა ვერ იქნება მშვიდი, თუ არა დაიძვრებს; სული ვერ იქნება ნაზი, თუ არა მოკვდება; ხეობა ვერ იქნება სავსე, თუ არა გამოშრება; ყოველი არსება ვერ იქნება ცოცხალი, თუ არა მოისპობა; მთავარი ვერ იქნება ღირსეული, თუ არა დაეცემა. ამიტომ სიმაღლე დაბლობისგან მოდის, და პატივი უპატივობისგან იბადება. როდესაც მთავრები თავს მოძალადეს უწოდებენ, უმწეოს უწოდებენ, ღარიბს უწოდებენ — ეს ხომ არაა დაბლობისკენ მიძღვნა? და როდესაც ადამიანი ზედმეტ დიდებას ეძებს, სინამდვილეში დიდებას კარგავს. ასე რომ, ნუ ისურვებ იყო თვალსაჩინო როგორც იაგუნდა, არამედ იყავი ჩვეულებრივი როგორც ქვა.