Chapter 21

Wujudé Vikiré Bendara Kang Luhur

孔德之容,惟道是从。
道之为物,惟恍惟惚。惚兮恍兮,其中有象;恍兮惚兮,其中有物;窈兮冥兮,其中有精。其精甚真,其中有信。
自古及今,其名不去,以阅众甫。吾何以知众甫之状哉?以此。
S习习 éning vikiré kang luhur mau, mung nututi dalan agung. Dalan agung iku kadhang-kadhang katon samar-samar, ananging ing samar mau ana prujudhudhu; ana seserepet; ana intan-intan kang mulya. Intan iku lempeng kalawan tuhu, lan isih ana pepesthi. Wiwit jaman bae nganti saiki, aran kang durung buyar, kanggo ndeleng dalané wong-wong agung. S习习 aku iki ngerti apa dadi pepesthi wong-wong agung iku? Mung saka iku.

Renungan Jero

Apa isi bab iki?

Bab iki ngandhut pesen yen vikiré wong agung iku mung nututi Dalan Agung. Dalan Agung iku ora katonton langsung, nanging katon samar kaya kabut. Senajan samar, ana prujudhudhu, intan, lan kanyataan ing njero. Intan iku bener-bener nyata lan tuhu.

Piranti hubungane aku?

Aku ngerta yen sabeneré aku butuh ngandel-ningel dalan kang luwih agung tinimbang kangelan dhiri. Ora kabeh sing katon bener iku nyata, lan sing katon samar bisa nganduwi kanyatan kang jero. Vikir luhur dumadi nalika aku nututi dalan kangora katon.

Apa sing kudu daklakoake dina iki?

Dina iki aku arep pasrah lan nulungi dalan agung, ora ngugemiake kabeh kang katon ing njero kas大都市. Aku bakal nyekel intan batin kanthi trampil nalika lagi bingar bingar.

Babagan Terkait

Pantulan Kula

Apa bab iki nggugah inspirasimu? Bagaimana cara ngelakoni?

Ask Laotzu About This Chapter Full chat →