जें एक मेळ्ळे तें

जें प्राचीन काळांत एक मेळ्ळे: आकाश एक मेळ्ळ्यार स्वच्छ जाता, धरती एक मेळ्ळ्यार शांत जाती, देव एक मेळ्ळ्यार दिव्य जातात, दरी एक मेळ्ळ्यार भरता, सगळीं वस्तू एक मेळ्ळ्यार जावन घेतात, राजे-सामंत एक मेळ्ळ्यार सगळ्यांचे राजे जातात. हें सगळें जर एक नासल्यार, आकाश स्वच्छ नाता आनी फुटूंक लागता, धरती शांत नाती आनी हालपूंक लागता, देव दिव्य नाती आनी नासून वचपूंक लागता, दरी भरनाती आनी उकत्यून वचपूंक लागता, वस्तू जावन घेनाती आनी नासून वचपूंक लागता, राजे-सामंत उंच नाती आनी पडूंक लागता. हातूंतल्यान जें उंच ताचें मुळ खंयच्यान चलता, जें वयर ताची पाया खंयच्यान आसता. हातूंतल्यान राजे-सामंत आपलेपो अधांत, एकलो आनी दुर्लभ म्हणटात. हें खंयच्यान? ते स्वता कमी म्हणून स्वता कमी करतात. हातूंतल्यान जे सगळ्यांक आदर मेळ्टा ताका कांयच मेळनाती. मोत्यासारको ना वतना, दग्डासारको व्हांव.