Capítulo 69

Os que usan as armas din

用兵有言:吾不敢为主而为客,不敢进寸而退尺。
是谓行无行,攘无臂,扔无敌,执无兵。
祸莫大于轻敌,轻敌几丧吾宝。故抗兵相加,哀者胜矣。
Os que empregan as armas din: o meu不敢 é convertersme en agresor, senón en defensor; o meu不敢 é avanzar un polgada pero retroceder un pé. Isto quere dicir avanzar sen avanzar, levantar os punños sen brazos, cargar contra o inimigo sen inimigos, empuñar as armas sen armas. Non hai maior infortunio que subestimar ao inimigo; subestimar ao inimigo case me fai perder os meus tres tesouros. Por iso, cando dous exércitos se enfrentan, gaña aquel que está cheo de dor e compaixón.

Reflexión Profunda

De que trata este capítulo?

Este capítulo fala da sabedoría militar do Tao. O verdadeiro estratego non avanza, senón que retrocede; non carga, senón que parece non ter inimigos. O maior perigo é subestimar ao adversario, o que fai perder os tres tesouros. A vitoria pertence ao que combate con compaixón e dor.

¿Como se relaciona comigo?

Na miña vida cotiá, hai situacións nas que me comporto como un agresor cando debería ser un defensor. Busco a confrontación cando a prudencia sería mellor. Recordo que subestimar os retos ou as persoas é o camiño cara ao fracaso.

Que debería facer hoxe?

Hoxe vou practificar o retroceder cando sexa necesario. Se hai un conflito que me tenta a avanzar agresivamente, vou elixir retroceder: dar un paso atrás, respirar, e deixar que a situación se resolva sen a miña intervención forzada. Tamén vou manter os meus tres tesouros -compaixón, modestia e humildade- como protección contra os perigos da vida.

Capítulos relacionados

A miña reflexión

¿Que che inspira este capítulo? Como o aplicarás?

Pregunta a Laotzu sobre este capítulo Conversa completa →