Chapter 7

Himlen varir, jørðin varir

天长地久。天地所以能长且久者,以其不自生,故能长生。
是以圣人后其身而身先,外其身而身存。非以其无私邪?故能成其私。
Himlen varir, jørðin varir. Himnaríkið og jørðin kunnu varja øldum, tí tey búgva ikki fyri seg sjálv. Tí kunnu tey varja endaleysa. Hin vitiku maðurin setur seg sjálvan aftanfyri, men endar við at verða fremstur. Hann setur seg sjálvan út í vongurnar, men verður varðveittur. Er tað ikki fyri at hann er óegennyttur? Tí verður hann eydnaður við sínum egna.

Djúp hugsing

Um hvat er henda kaflin?

Hin vitiku maðurin lærir okkum, at himin og jørð halda sær virkin við at geva seg sjálv uttan fyri seg. Tað er just hetta ósjálvsøki, ið ger, at tey kunnu vera til endalaust. Meðan tann sjálvsøkti strúpan verður úthugaður, verður hin óegennytti við at verða fremstur.

Hvussu tengist hann mær?

Tað er fróður at vita, at tá ið eg arbeiði fyri øðrum í staðin fyri bert fyri meg sjálvan, so finn eg sannan meining og dygd. Eg síggi, at tá ið eg geva mær tíð til familjuna, vinir og samfélagið, so føli eg meg meira heilan og tøttan.

Hvat skal eg gera í dag?

Í dag royni eg at geva einum øðrum manski eina gávu ella tænastu uttan nakra vátan um góðgávu aftur. Eg seti meg sjálvan aftanfyri og loyvi øðrum at koma fram um seg.

Skyldugir kaflar

Mín hugsing

What does this chapter inspire in you? How will you apply it?

Ask Laotzu About This Chapter Full chat →