شنوندگانِ گوناگونِ راه

دانشمند برتر، چون راه را بشنود، با جدّیت به آن عمل می‌کند.
دانشمند میانه، چون راه را بشنود، گاهی به یادش می‌آورد و گاهی فراموش.
دانشمند فروتر، چون راه را بشنود، به آن می‌خندد.
اگر خنده‌ای نباشد، راه نیست.
پس در سخنانِ قدیم گفته شده:
راهِ روشن، تیره می‌نماید؛
راهِ پیشرو، پسرو می‌نماید؛
راهِ هموار، ناهموار می‌نماید؛
فضیلتِ برتر، چون درّه‌ای است؛
سپیدیِ مطلق، چون لکه‌ای است؛
فضیلتِ گسترده، چون نارسایی است؛
فضیلتِ استوار، چون دزدی است؛
گوهرِ ناب، چون آلوده‌ای است؛
مربّعِ بزرگ، گوشه ندارد؛
ظرفِ بزرگ، دیر ساخته می‌شود؛
آوایِ بزرگ، ناشنیدنی است؛
صورتِ بزرگ، ناپیداست؛
راه پنهان و بی‌نام است.
و تنها راه است که وامی دهد و به کمال می‌رساند.