دنیا اے ہر شے مې嘴边 پانیء لہنکرے نرم تر نہ، ء تے سخت ء تے زوردارء کوچکرےء کے ہیچ گل نہ لہندے، ایندا سبب اے جو ہیچ گل اے پانیء بدلے نہ لہندے۔
نرمیء زوردارء جے گنے، ء تے نرمیء سختیء جے پچھے گنے، اے گل دنیا اے ہر کسے کو نال مشہور اے، پر کوئی اے کمے نہ کرے۔
ایں سببے سے دانا مردم بیتے: جے کوئی ملکء شیخیے/رسوائیے کوچے اے تو اے ملکء باے بگا اے، جے کوئی ملکء بدبختیے/بلاے کوچے اے تو اے دنیا اے شاہ اے۔ سچی گل برعکس لگے۔
گبین سوچ
اے باب ھی کیا اے؟
اے ابواب اے پانیء نرمیء تے اے گلے کہ نرمی سختیء جے گنے۔ پانی دنیا اے ہر شےء لہنکر نرم اے، پر اے کہیں وی سختیء کوچے شکستے نہ دے۔ اے گلے کہ اے پانیء نرمی اے Taoء طبیعت اے — بہہے، راستہ کوچے، ء تے کہیں وی شکلے کوچے۔ اینکہ اے گلے کہ ہر کسے نال اے گل مشہور اے پر کوئی اے کمے نہ کرے۔
ایں من سرا چوں اثر دیگ؟
مې嘴边 اے گلے سے سیکھے کہ زور ء تے جبرے نہ، بلکہ نرمی ء تے راستے کوچے اے کامیابی ملے۔ پانیء وانگر مې嘴边 سیکھے کہ کہیں وی صورتحالے مې嘴边 اپنے آپء کو بدلے نہ، بلکہ اینکے ساتھے بہے۔ اے گلے کہ ملکء بدنامی کوچے والا حکمران بگے، مې嘴边 اے سیکھے کہ ذمے داری کوچکرے اے ء تے اے ویہے اے جو سچی قیادتے مې嘴边 اینکے بدیشے/عیشے کوچکرے۔
امروچ چے کارے کنان؟
اے کم کوچے: جد پریشانی/مشکلے کوچے، زور کوچے نہ، بلکہ پانیء وانگر نرمیء سے اپنے راستے کوچے۔ اے گل کوشش کوچے کہ کہیں وی محاذ آرائی/جھگڑے مې嘴边 نہ پے، بلکہ سازگاری/صلاحے سے کامے کوچے۔
There is nothing in the world more soft and weak than water, and yet for attacking things that are firm and strong there is nothing that can take precedence of it—for there is nothing (so effectual) for which it can be changed. Every one in the world knows that the soft overcomes the hard, and the weak the strong, but no one is able to carry it out in practice.
AI Modern
دنیا اے ہر شے مې嘴边 پانیء لہنکرے نرم تر نہ، ء تے سخت ء تے زوردارء کوچکرےء کے ہیچ گل نہ لہندے، ایندا سبب اے جو ہیچ گل اے پانیء بدلے نہ لہندے۔
نرمیء زوردارء جے گنے، ء تے نرمیء سختیء جے پچھے گنے، اے گل دنیا اے ہر کسے کو نال مشہور اے، پر کوئی اے کمے نہ کرے۔
ایں سببے سے دانا مردم بیتے: جے کوئی ملکء شیخیے/رسوائیے کوچے اے تو اے ملکء باے بگا اے، جے کوئی ملکء بدبختیے/بلاے کوچے اے تو اے دنیا اے شاہ اے۔ سچی گل برعکس لگے۔
منی سوچ
What does this chapter inspire in you? How will you apply it?
