Chapter 5

بی مھری آسمان و زمین

天地不仁,以万物为刍狗;圣人不仁,以百姓为刍狗。
天地之间,其犹橐籥乎?虚而不屈,动而愈出。
多言数穷,不如守中。
آسمان و زمین بی مھر نینت، اونا ھمہ چیزی رو چون علف خشک سگی نگاہ می کنن. پیرھویسا ھم بی مھر نینت، اونا مردمی رو چون علف خشک سگی نگاہ می کنن. میان آسمان و زمین، اینتا چون کمان دَهی نیست؟ تهی اینت ولیکن تمام نمی شنت، جنبش کنت و ھمہ چیزی بیرون می آینت. حرف زیاد زدن راه رو ببندینت، بهتر اینت کہ مرکز رو نگاہ داری.

گبین سوچ

اے باب ھی کیا اے؟

اینت فصل می گہنت کہ آسمان و زمین چیزی رو بیشتر یا کمتر دوست ندارن. اونا ھمه رو یکسان behandlen. اینت چون کمان دَهی اینت کہ ھوا رو می کِشیت و رہا می کنت، و این کار بی پایان اینت.

ایں من سرا چوں اثر دیگ؟

منم کہ بعضے وقتا فکر کنت کہ باید بیشتر دوست داشتہ باشم یا بیشتر بدی کنم. اینت فصل یادم دہنت کہ بی مھری یعنی انصاف، نه بدی. این فکر آزادی می دہت.

امروچ چے کارے کنان؟

ایمروز یہ عمل کنت کہ وقتے کہ کسے رو قضاوت کنت، یاد آور کنت کہ آسمان و زمین ھمہ رو یکسان می بیننت. بی خیالی کن و قضاوت نکن.

وابستہ باب

منی سوچ

What does this chapter inspire in you? How will you apply it?

Ask Laotzu About This Chapter Full chat →