บทที่ 70

คำพูดของข้านั้นง่ายยิ่งที่จะเข้าใจ

吾言甚易知,甚易行。天下莫能知,莫能行。
言有宗,事有君。夫唯无知,是以不我知。
知我者希,则我者贵。是以圣人被褐怀玉。
คำพูดของข้านั้นง่ายยิ่งที่จะเข้าใจ และง่ายยิ่งที่จะปฏิบัติ แต่ใต้หล้านี้ไม่มีผู้ใดเข้าใจ ไม่มีผู้ใดปฏิบัติได้ คำพูดนั้นมีหลักการ การกระทำนั้นมีแก่นสาร เพราะผู้คนไม่รู้หลักนี้ จึงไม่รู้จักข้า ผู้ที่รู้จักข้ามีน้อย ผู้ที่ปฏิบัติตามข้าก็หาได้ยาก ดังนั้นปราชญ์จึงสวมเสื้อหยาบแต่กอดหยกอันล้ำค่าไว้ในอก

การใคร่ครวญลึกซึ้ง

บทนี้กล่าวถึงอะไร?

บทนี้กล่าวว่าคำสอนของเต๋านั้นเรียบง่ายและปฏิบัติได้จริง แต่ผู้คนกลับมองข้ามเพราะความซับซ้อนที่ตนสร้างขึ้น ปราชญ์จึงไม่โอ้อวดภายนอก แต่ซ่อนคุณค่าแท้ไว้ภายใน

สิ่งนี้เกี่ยวข้องกับฉันอย่างไร?

ในชีวิตประจำวัน ข้าพเจ้ามักแสวงหาความรู้ที่ซับซ้อนและเทคนิคพิเศษ แต่กลับมองข้ามความจริงง่ายๆ ที่อยู่ตรงหน้า เช่น การหายใจ การอยู่กับปัจจุบัน การปล่อยวาง บทนี้เตือนให้ข้าพเจ้าเห็นคุณค่าของความเรียบง่ายที่แท้จริง

วันนี้ฉันควรทำอะไร?

วันนี้ ข้าพเจ้าจะเลือกทำสิ่งหนึ่งให้เรียบง่ายที่สุด เช่น เดินโดยไม่คิดอะไร หรือพูดน้อยลง และสังเกตว่าความเรียบง่ายนั้นนำมาซึ่งความสงบภายใน

บทที่เกี่ยวข้อง

การใคร่ครวญของฉัน

บทนี้ให้แรงบันดาลใจอะไรกับคุณ? คุณจะนำไปใช้อย่างไร?

ถามเหลาจื่อเกี่ยวกับบทนี้ แชทเต็มจอ →