บทที่ 34

ทางใหญ่แผ่ไพศาล

大道泛兮,其可左右。万物恃之而生而不辞,功成不名有。衣养万物而不为主,常无欲,可名于小;万物归焉而不为主,可名为大。
以其终不自为大,故能成其大。
ทางใหญ่แผ่ไพศาล ไปได้ทั้งซ้ายทั้งขวา สรรพสิ่งอาศัยมันเกิด而不ปฏิเสธ สำเร็จแล้วไม่ถือเป็นของตน ห่อหุ้มเลี้ยงดูสรรพสิ่งแต่ไม่เป็นนาย มักไร้ความปรารถนา เรียกได้ว่าเล็กน้อย สรรพสิ่งกลับมาหามันแต่ไม่เป็นนาย เรียกได้ว่ายิ่งใหญ่ เพราะมันไม่เคยถือตนว่ายิ่งใหญ่ จึงบรรลุความยิ่งใหญ่ได้

การใคร่ครวญลึกซึ้ง

บทนี้กล่าวถึงอะไร?

บทนี้กล่าวถึงเต๋าที่แผ่ซ่านไปทั่วทุกหนแห่ง ไม่ยึดติด ไม่ครอบครอง เป็นทั้งเล็กและใหญ่ในเวลาเดียวกัน เพราะไม่ถือตนเป็นใหญ่จึงยิ่งใหญ่ได้อย่างแท้จริง

สิ่งนี้เกี่ยวข้องกับฉันอย่างไร?

เตือนให้เราลดการยึดมั่นในตัวตนและผลงาน ไม่ต้องประกาศว่าตนสำคัญ แต่ปล่อยให้ความดีงามแผ่ขยายไปเองโดยธรรมชาติ

วันนี้ฉันควรทำอะไร?

วันนี้ ลองทำสิ่งดี ๆ โดยไม่ต้องบอกใคร ไม่ต้องรอการยอมรับ แค่ทำเพราะมันถูกต้อง

บทที่เกี่ยวข้อง

การใคร่ครวญของฉัน

บทนี้ให้แรงบันดาลใจอะไรกับคุณ? คุณจะนำไปใช้อย่างไร?

ถามเหลาจื่อเกี่ยวกับบทนี้ แชทเต็มจอ →