வானமும் மண்ணும் கருணையற்றவை

இந்த அத்தியாயம் பற்றி என்ன?

இந்த அதிகாரம் உண்மையான கருணையானது வெறுமையின் கருணை என்பதைச் சொல்கிறது. வானமும் மண்ணும் அனைவரையும் ஒரே மாதிரியாக, கோலுரு போல் நடத்துகின்றன; அதாவது பாரபட்சமின்றி. பெரிய கருவி போல், வெறுமையாக இருக்கும் போதும், அசைக்கும்போது அதிகம் வெளிவரும். பல வார்த்தைகள் சொன்னால் ஆற்றல் முடிகிறது, ஆனால் உள்ளே மவுனமாக இருப்பதே சிறந்தது.

இது என்னுடன் எப்படி தொடர்புடையது?

இந்த அதிகாரம் எனக்குப் பாரபட்சமின்றி நடந்துகொள்ளவும், உள்ளே அமைதியாக இருக்கவும் கற்றுக்கொடுக்கிறது. மற்றவர்களை மதிக்கவும், உணர்ச்சிகளுக்கு ஆளாகாமல் இருக்கவும் உதவுகிறது. அனைவரையும் ஒரே பார்வையில் பார்ப்பது மிகவும் கடினம், ஆனால் முயற்சி செய்யலாம்.

இன்று நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?

இன்று ஒரு நபரிடம் நீங்கள் பாரபட்சமாக நடந்துகொண்டிருந்தால், அவருக்கு சமமான மரியாதை கொடுங்கள். பேசும்போது பல வார்த்தைகள் சொல்லாமல், பொறுமையாகக் கேட்டுப் புரிந்துகொள்ளுங்கள்.