Kapitulli 17

Më i Larti

太上,下知有之;其次,亲而誉之;其次,畏之;其次,侮之。信不足焉,有不信焉。
悠兮其贵言。功成事遂,百姓皆谓我自然。
Më i larti, poshtë e dinë vetëm se ekziston; Pastaj, e duan dhe e lavdërojnë; Pastaj, e frikësohen; Pastaj, e përbuzin. Besimi i pamjaftueshëm sjell mosbesim. Sa të qetë, sa të çmuar fjalët e tij! Kur vepra përfundon e puna arrin, populli thotë: 'Kështu qe natyra jonë.'

Reflektim i Thellë

Rreth çfarë bën ky kapitull?

Ky kapitull flet për shkallët e ndryshme të qeverisjes. Forma më e lartë është kur njerëzit vetëm dinë se udhëheqësi ekziston — ai qëndron i padukshëm, i heshtur, i plotë në vete. Pastaj vjen qeverisja që njerëzit e duan e lavdërojnë, pastaj ajo që njerëzit e frikësohen, dhe më në fund ajo që njerëzit e përbuzin. Kur besimi mungon, fillon mosbesimi.

Si lidhet me mua?

Në jetën time shoh se si njerëzit që guxojnë të flasin më së shumti shpesh kanë nevojë të tregojnë veten. Por njerëzit me të vërtetë të mëdhenj — si prindërit më të mirë, mësuesit më të mençur — shpesh krijojnë kushte ku të tjerët thonë: 'Kështu kam qenë gjithmonë.' Kjo më mëson se fuqia e vërtetë nuk ka nevojë të shfaqet.

Çfarë duhet të bëj sot?

Sot do të përpiqem të veproj pa dashje të ftohta për të treguar veten. Do të bëj atë që është e nevojshme dhe do të lë rezultatin të flas vetë, pa u mburrur as pa kërkuar vëmendje.

Kapituj të lidhur

Refleksioni im

Çfarë të frymëzon ky kapitull? Si do e zbatosh atë?

Pyet Laotzun për këtë Kapitull Biseda e plotë →