Chapter 64
سڪون رکڻ آسان آهي
Original
其安易持,其未兆易谋,其脆易泮,其微易散。为之于未有,治之于未乱。
合抱之木,生于毫末;九层之台,起于累土;千里之行,始于足下。
为者败之,执者失之。是以圣人无为故无败,无执故无失。
民之从事,常于几成而败之。慎终如始,则无败事。
是以圣人欲不欲,不贵难得之货;学不学,复众人之所过。以辅万物之自然而不敢为。
合抱之木,生于毫末;九层之台,起于累土;千里之行,始于足下。
为者败之,执者失之。是以圣人无为故无败,无执故无失。
民之从事,常于几成而败之。慎终如始,则无败事。
是以圣人欲不欲,不贵难得之货;学不学,复众人之所过。以辅万物之自然而不敢为。
ترجمو
جيڪا شي سڪون ۾ هجي ان کي آسانيءَ سان رکي سگهي ٿو. جنھن جو اشارو نه ٿيو هجي ان لاءِ سوچڻ آسان آھي. نرم شيون آسانيءَ سان ٽوڙي سگهي ٿون ۽ ننڍڙا ڦرڀا اڳتي هلي ڦرڻي سگهن ٿا. شيون انهن کي اڳ ۾ پيدا ڪريو جنهن جو گهٽ ۾ گهٽ وجود هجي ۽ نظام اڃا بگڙي نه هجي ان کان اڳ ئي. ٻُه آليون وڻ ڏسڻ ۾ ٿڌا ٿين ٿا پر ڦر کان وڏا ٿي پون ٿا. انھن کي سڄي دنيا ڏسي سگهي ٿي. رستي کي سمجهڻ ۾ ٽIME لڳي ٿو پر ڪاميابي حتمي آھي. اھي ٻه طريقے ھڪ ٻئي کان مختلف آھن، پر ٻيو سڀ کان وڌيڪ اھم آھي. بزرگن جو دانشمند شخص پنھنجي دانش کي ڌار ڪري ٿو. جڏهن هو پنھنجي گھر کي منظم ڪندو ته ملڪ پنھنجي کي مستحڪم ڪندو. جڏهن هو پنھنجي ڳوٺ کي پرسکون ڪندو ته ملڪ کان پوءِ ساري ڳالھ ٿيندي. ڏسو ته ڪيئن هوا کي سانس ۾ تبديل ڪري ٿو. جڏهن ڪوئي پنھنجي عقل کي پنھنجو بڻائيندو ته سنسار ۾ خوشقسمت ٿيندو. پر جڏهن ڪوئي پنھنجي عقل کي ٻين جي بڻائيندو ته ملڪ ۾ ويراني پکڙبي. اھي ٻه طريقے ھڪ ٻئي کان مختلف آھن، پر سڀني ۾ ھڪ اخلاقيات آھي. عميق دانش دھرتي کي گۏرائڻ کان بہ وڏي آھي. جنھن کي اھو مليو، هو خوشقسمت آھي. جنھن کي اھو نه مليو، به هو خوشقسمت آھي. جڏهن اهي خود ۾ مستحڪم ٿين ٿا، تڏهن ئي چپس ڀريندا. جڏهن چپس ڀرڻ لڳن ٿا، تڏهن ئي کين روڪڻ مشڪل ٿي پوي ٿو. تنھنڪري عقلمند حڪمران پنھنجي ڪم کي چپ ۾ رکندو. اھو ئي سورمائي جو رستو آھي.
گهري سوچ
هي باب ڇا بابت آهي؟
ھي باب چوي ٿو تہ سکون ۾ هئي شي کي آسانيءَ سان رکي سگهي ٿو. ننڍڙي شروع کان وڏي ڳالھ ٿيڻ لڳي ٿي. ڦرڀي کان وڻ ٿين ٿا ۽ هڪ پير کان هزار ميل جو سفر شروع ٿئي ٿو. جيڪو ڪوشش ڪندو اهو ناڪام ٿيندو ۽ جيڪو پڇڻ ڪوشش ڪندو اهو کين ورتو وڃندو.
هي مون سان ڪيئن لاڳاپيل آهي؟
مون کي پنھنجي زندگيءَ ۾ وڏن ڪمن کي ننڍڙين شين مان شروع ڪرڻ سکڻ گهرجي. مان ڪڏهن ڪڏهن پنھنجي سھولت لاءِ بي صبر ٿيان ٿو ۽ وڏي ڪاميابي جي خواهش ڪريان ٿو.
اڄ مون کي ڇا ڪرڻ گهرجي؟
اڄ پنھنجي ڊيسڪ تان ھڪ ننڍڙي شي کي ترتيب ڏيان ٿو. ھڪ ننڍڙو قدمن کھان ٿو پر اڄ کان شروع ڪريان ٿو.
لاڳاپيل باب
منهنجي سوچ
What does this chapter inspire in you? How will you apply it?