Bab 15

Urang Salek nan Mahir di Zaman Dulu

古之善为士者,微妙玄通,深不可识。夫唯不可识,故强为之容:
豫兮若冬涉川,犹兮若畏四邻,俨兮其若客,涣兮若冰之将释,敦兮其若朴,旷兮其若谷,混兮其若浊。
孰能浊以静之徐清?孰能安以久动之徐生?保此道者不欲盈。夫唯不盈,故能蔽而新成。
Urang salek nan pernah hidup di zaman ko, mamiliki kasalehan nan halus banang kamudian, dalam-dalam banang sangek, sampai urang lain indakinih manyangka. Dek karano urang lain indakinih manyangka, mako dencar tampakaninyo:

PikmaDalam

Apo tentang bab ko?

Bab 15 ko mangajarkan tantang urang-urang salek zaman dulu nan tatuplok kabaikan jo kamahsyuran. Mareka pacayo banang samo, wagu, taliti jo luruik dalam sagalo hal. Mareka bagarak jo capek tapi sabana wagu, sabana taliti, jo sabana sederhana. Mareka indakinih mangingankan kasodoan jo kamampuan, karano mareka manyadari bahwa kok kita sudah puaso, indakinih bisa lai mandapek kabaguan baru.

Baa kaitan e jo awak ambo?

Dalam kahidupan sarihari, den alah sabana sering mangingankan kasempurnaan jo pengen mandapek sabananyo. Tapi dari bab 15 ko, den diajar untuak tetap sederhana jo wagu. Den mulai manyadari bahwa kok den indak mangingankan banang banyak, mako hidup den jadi labiah tenang jo labiah mandapek kamungkinan baru.

Ado apo nan harus kua buat kni?

hari iko, den kan malakuan satu samo jo labiah capek dari biasonyo - mungkin samo makan jo tangan kiri, atau mandaki tanggal nan biasonyo den tampati. Tujuannyo untuak mangalahan kabiasaan jo manjadi labiah wagu dalam sagalo kahidupan.

Bab nan Barkaitan

Renungan Ambo

What does this chapter inspire in you? How will you apply it?

Tanyo Laotzu Tantang Bab Iko Chat panuah →