Chapter 34
Den Hirege Wee, deen iwwerall fléisst
Original
以其终不自为大，故能成其大。
Iwwersetzung
Déif Reflexioun
Iwwer wat geet dëse Kapitel?
Dëst Kapitel beschreift den Tao als de groussen, allgéinege Prinzip, dat alls duerchstréimt ouni dominnéierende Kontroll ze exercised. Et huet keng Zort, keng Egodates, a beansprucht näischt. All Wiesen entstinn duerch et, awer et spréchtt keen Usproch op si un. Déi paradox Woureit ass: Well de Tao ni grouss vu sech sëlwer behaapt, kann et wierklech grouss ginn.
Wéi bezitt et sech op mech?
Déi Philosophesch Dee vun dësem Kapitel beréiert mech duefst. Wéi haaptsächlech hunn ech versicht, meng grouss Saachen ze sinn, mech ze beweisen, bekannt ze ginn. Mä d'Tao leiert eis: D'wielleg Gréisst kënnt duerch Bescheenheet. Wa mir ophalen, eis selwer ze iwwerdreiwen, da geschitt wierklech Grouss Saachen duerch eis – awer net wéinst eis.
Wat soll ech haut maachen?
Haut wäert ech meng Aktiounen ouni Erwaardung vu Lorbeeren emol ausféieren. Wa mir eng gutt Saach maachen, wäert ech nofollgedanken, ob ech Erfolleg wëllt oder ob d'Saach selwer genuch ass. Och wäert ech versichen, engem Mënsch an mengem Liewen ze danken, deen sech ni selwer érheijt, mä emol all Waasser fir all hält.
Verwandte Kapitelen
Meng Reflexioun
What does this chapter inspire in you? How will you apply it?